دربارهی معضلِ فراوانی و پراکندگی جلسات کاری
(این نوشته پیشتر به شکل رشته توییت نوشته شده بوده و سپس در ویرگول رونوشت شده)
هفتهی آتی هفتهی جلسه-ممنوع ماست که یک عادتِ مفیدتر از انتظار بوده و شاید به درد شما هم بخوره. مشکل اینه که جلسهها، از طرفی لازم ولی از طرفی دشمن کارایی فردیاند، به ویژه با بالا رفتن سطح فرد در نردبان (گفتار پیشین دربارهی نردبانِ سطحبندی). مجموع زمان جلسات یک مشکله و پراکندگی اونها روی تقویم یک مشکل، یعنی به سختی اجازه میدن بازههای خالیِ چند ساعته پیدا بشه برای کار تمرکزی.
چه میشه کرد؟ قطعا نظرات تخصصی در مطالعات منابع انسانی وجود داره و من فقط تجربهی شخصی و شاید بدیهی رو میگم.
- ابتداییترین کار: پیش پیش رزرو کردن تکههای ۲ ۳ ساعته در تقویممونه با عنوان صادقانهی «کار تمرکزی/رزرو نکنید» تا بقیه ببینن و برای جلسه گذاشتن با ما (ترجیحا) از اون زمانها اجتناب کنن.
- جلسات کوچکتر به ویژه یک-به-یکها که بخش قابل توجهی از حجم جلسات یک مدیر یا رهبر فنیست رو میچینیم در یک روز فشرده در هفته.
- بیتعارف، به جلساتی که حضور ما نه برای تیم و نه خودمون لازمه، نَه میگیم.
- به طولِ رزرو شده (عموما ۳۰ دقیقه) احترام میگذاریم، مثلا اگر بحث فرعی طولانی شد، یادآوری میکنیم فقط ۱۰ دقیقه مونده، یا جلسهی دوم میذاریم. یا اگر هم همون رو ادامه میدیم، با طولِ معلوم.
- سر وقت نرفتن به جلسه خیلی زشته.
- یک عادت بد در شرکت ما، سر به لپتاپ بودن و multi-task در جلساته، انگار کلاس داره. ولی به ویژه در جلسات ۱:۱، بسیار ناپسنده.
- هیچ اشکالی نداره ۲ ۳ دقیقهی آغاز (ولی نه بیشتر) به گپ و گفت بگذره، به ویژه با افرادی که کمتر میبینیم.
- آنچه در آغاز آمد: هفتههای جلسه-ممنوع که هر چند ماه یک بار هستن، یعنی جلسات منظم کنسل و جلسات دیگر هم منتقل شن به هفتهی قبل یا بعدش مگر جلسات ضروری. شاید یک هفته در ۳ یا ۶ ماه ناچیز به نظر بیاد، ولی فایدههای مستقیم و (به ویژه) غیرمستقیمش کم نیست. امتحان کنید.