(این نوشته پیشتر به شکل چند رشته توییت نوشته و سپس در ویرگول رونوشت شده)
یکی از نیروهای تیمم دیروز گفت که مدتیه با مدیر تیم دیگهای در صحبت بوده و حالا نهایی شده که بره اونجا. خیلی دستمون رو توی پوست گردو گذاشته با این کار ولی به هر حال طبیعتا از این تصمیمتش حمایت کردم و آرزوی موفقیت و اینا - فرهنگ سازمانه و باید بدیهی باشه چرا. صحبت میکردیم که تاریخ انتقالش رو کی بذاریم و مسولیتهاش کنونیش رو چه کنیم.
از مدتی پیش بهم گفته بود کارش اقناعش نمیکنه و از قضا (به زعم خودم) خیلی بهش حال داده بودم: برخلاف کارهای معمول، یک کار سطح بالای علوم دادهای براش تعریف کرده بودم و مدتی روش کار کرده بود؛ بعد هم روی یک پروژهی جذاب دیگه با مسالههای پایان-باز هم در سیستمهای توزیع شده و هم در یادگیری ماشین؛ و همین فصل گذشته ارتقا شده بود به رهبر فنی (TL) همون پروژهی مهم برای سازمان. یه کم کارش عجیب بود که الان رفت، ولی دیگه چه میشه کرد. از مدتها پیش که از رضایتش گپ میزدیم بهش صادقانه گفته بودم که عدم اقناعت رو درک میکنم ولی این جنس کارهایی که داری --- که با عرق جبین بنده برای تعریف مسالهی جذاب+مهم و سپس چانهزنی برای تخصیص نیرو به دست اومده! --- آرزوی ۹۰٪ مهندسان شرکته - یا حتی کل صنعت. به علایقش شبیه هم بود.
خلاصه. با احتساب برههی حساس کنونی (!) و پروژهی حیاتی و ریسک شکست و اینا، مایل بودم تاریخ انتقالش پایان فصل یعنی ۳ ماه دیگه باشه، ولی کارگردان/directorمون (مدیر بنده و مدیر مدیر اون) گفت درست نیست، و به خودش هم گفته بود. حتی بحث کردم که این بابا برای همین فصل جاری حتی کارآموز گرفته (زمینه: راضی رفتنِ کارآموزها برای شرکت ما خیلی مهمه) و نمیشه کارآموزی که با وعدهی فلان کار MLی جذبش کردیم رو بذاریم سر یک کار گِل. تازه روی هوا موندن فلان پروژهی مهم به کنار. ولی کارگردانمون توجیهم کرد که ۳ ماه نگه داشتن کسی که میخواد بره تیم دیگه، ضررش در طولانیمدت و در مقیاس کل شرکت، بیشتره. راست هم میگفت. حالا قراره برای پر کردن خلأش برنامه بدم (شامل چندین جابجایی)، و همچنین برنامهریزی که همین هفتهی پیش برای نیمسال دوم بسته بودیم رو بریزیم دور و از نو.
پرسش و پاسخ:
برای نیروگیری برای جای خالی اون دوستمون، با یکی مصاحبهی تیمیابی میکردم، یعنی مصاحبههای فنی رو گذرونده و حالا صرفا گپ از زمینههای کار. میگفت دوست دارم کار علوم دادهای کنم! حالا از قضا برای کارهای مرتبط لازمش داریم ولی در حالت عادی پاسخش اینه که برو ته صف.
مساله صرفا علوم داده نیست. چندی پیش هم نیرویی داشتیم که شل کار میکرد و بعد چند ماه ول کرد و رفت به یک استارتاپی که پایگاه دادهی توزیع شده میساختن و چالشهای big data.
مساله، سختپسند شدن نیروها از یک سو ولی همچنان دست کم گرفتن عنصر «جذابیت کار» برای رهبران از سوی دیگره. مثلا تخصیص نیرو به کارهای متفاوت و کمی جذابتر، از بحثهای همیشگی بنده با رهبران تیم مادره و به سختی پیش میبرمش. یا در مورد همون شخص بالا، یکی از رهبران میگفت فلانی زیادهخواهه (اینو درست میگفت) و همین که الان گوگله باید خوشحال باشه (اینو درست نمیگفت). دنیا عوض شده.
۱۰ ۱۵ سال پیش، مهندسی نرمافزار مهندسی نرمافزار بود و سختگیری روی جنس کار هرچند مهم بود ولی در سطح دوم، پایینتر از حقوق و مزایا و نام شرکت. ولی الان افراد سختگیرتر شدن. هرچند گوگل تبلیغ میکنه که ورود به گوگل از ورود به هاروارد سختتره ولی از همکاران جوانتر شنیدم که جوّ امروز دانشگاههای خوب اینه که فقط شاگرد متوسطهاشون میآن به گوگل و امثالش. شاگرد خوبها میرن استارتاپ. (نه این که استارتاپ بزنن، بلکه میرن استارتاپ. متوجهم که در ایران برخی کلا کار کردن برای یک شرکت حتی استارتاپ رو اُفت میدونن و صرفا دنبال freelancerی هستن.)
این سختگیری نیروها یک واقعیته و در آینده بیشتر هم میشه. برنامهی شُمای مدیر چیه؟ پاسخ معمول اینه که کار تیم/شرکت ما خیلی درجهی آزادی نداره، چیزهای مشخصی باید بسازیم و بیشتر کارها هم کار گِل هستن. این سخن درسته ولی خوب برای یک نیروی خوب تُنبان نمیشه - میره جای دیگه. یا باید پذیرفت که کاندیداها محدودتر و ضعیفتر باشن، یا پول بیشتر داد، یا به عنصر «جذابیت» در اولویتبندی کارها وزن داد هرچند ظاهرا نابهینه - یعنی خودش یک ارزش. سر نسبت کار جذاب و گِل میشه بحث کرد ولی اگر اونو پیدا نکنی و نزنی تَنگ این، کوتهبینی کردی و به حاشیه رونده میشی.
پرسش و پاسخ: