(این نوشته پیشتر به شکل رشته توییت بوده و سپس در ویرگول رونوشت شده.)
در همان سال نخست فوق لیسانس (سال نخست مهاجرت)، سر صحبت از مقالهای با استادم، گفتم کار خیلی ضعیفیه و نگارندگانش حتما با زرنگی تو این کنفرانس معتبر چاپش کردن. گفت نه، ما دربارهی نگارنده صحبت نمیکنیم، ما تنها دربارهی محتوای مقاله صحبت میکنیم. رویکرد حرفهای بود و آویزهی گوشم شد. پیش از این که به فرهنگ و نژاد شرقی و غربی تعمیم بدید بگم که استادم مصری بود.
در آموزشهای سالانهی ما در شرکت دربارهی ارتباطات، مشخصا تاکید میشه که حتی در گفتگوهای درونی هم باید به رقیبان احترام بگذاریم مثلا ادبیات «رقیبو له میکنیم» و «رقیب داغونه» نداریم.
گاهی که با برخی شرکتها در بازار ایران گپ میزنم، قضاوت بقیه با تِم «فلانی/فلانجا که حالیشون نیست» نگاه و ادبیات نادری نیست، ولی قراره باشه. معلومه که همه دنبال شکست رقیبیم، ولی اینجا صحبت از احترامه. برای خودمون هم بهتره. خیلی بدیهیه ولی چون زیاد دیده بودم نوشتم.