مهرهها داخل جیبم و من روی نیمکت سالن نشستم، سالن درازی بود که هر دو طرفش روشن نامعلوم بود، بالای هر در یک دوربین بود.دستم داخل جیبم کردم دوربینها آروم به طرف من چرخیدن، مهرهها رو در آوردم دوربینها کاملا منو نگاه میکردن! مهرهها رو هرچی جلو چشمم گرفتم معلوم نبودن کی هستن!! دوستم؟ مادرم؟ همسایهمون؟! نه واضح نبود نفهمیدم. دوربینها انگار از من ترسیده بودن فقط به طرف من اون گردن پلاستیکیشون رو خم کرده بودن و نگاه میکردن!!!
چشمامو باز کردم هوا کاملا روشن بود و گلوم هنوز درد میکرد، دوباره خوابم برد!! توی اتاق نشسته بودم، مرد کچلی با عینک بزرگی بهم نگاه میکرد عین فالگیرها منو بررسی میکرد یعنی: "دارم کشفت میکنم بازنده"
- " به به ! معلومه میخای چیزی بگی"
- "نه!"
- "عیبی نداره ولی من دکتر تو هستم. درسته بازی رو باختی اما عیبی نداره، من تو رو آماده میکنم یکبار دیگه شانست رو امتحات کنی"
از خواب بیدار شدم، موبایلم شارژ شده بود.چراغ سبزش از روی طاقچه معلوم بود.گلوم درد میکرد. حیف از دکتر میخواستم چندتا دارو برای گلوم مینوشت! چشمام رو آروم روی هم گذاشتم و دوباره خوابم برد.