پیروزی بلاهت | برتراند راسل
برتراند راسل در مقالهٔ «پیروزی بلاهت» (The Triumph of Stupidity)، نوشتهشده در سال ۱۹۳۳، به تناقضی تلخ در زندگی اجتماعی میپردازد: چرا گاهی تعصب و اطمینانِ بیپشتوانه بر خرد و حقیقت غلبه میکنند؟
او معتقد است افراد خردمند ممکن است به دلیل تردیدهای پیدرپی، اختلافنظرها و ناتوانی در همکاری، از اثرگذاری بازبمانند؛ درحالیکه افراد متعصب، با قطعیت و ارادهای قاطع، میدان را در اختیار بگیرند.
مسئله فقط این نیست که چه کسی درستتر میاندیشد؛ بلکه این است که چه کسی میتواند اندیشهاش را به عمل و نیروی جمعی تبدیل کند. دانایی، اگر در تردیدهای بیپایان محصور بماند، ممکن است در برابر نادانیِ سازمانیافته شکست بخورد.
این مقاله ما را به چند پرسش فراتر از سیاست فرامیخواند:
آیا اطمینان ما به باورهایمان متناسب با شواهد است؟
آیا اختلاف بر سر روشها، ما را از اهداف مشترک دور میکند؟
و آیا دانستههایمان را به عمل تبدیل میکنیم یا صرفاً به دانستن آنها دلخوشیم؟
شاید پیام اصلی راسل این باشد که خردمندی فقط درست اندیشیدن نیست؛ توانایی همکاری، تصمیمگیری و به عمل درآوردن اندیشههای درست نیز هست.