وسط دنیا

نقطه‌ای در دنیا وجود دارد که هرکس بر روی آن بایستد؛

-گمان می‌کند محور عالم است و دیگران باید برگرد او بگردند.

-خود را اصل می‌پندارد و دیگران را فرع

-هر رابطه‌ای که به او منتهی ‌شود را اصیل می‌داند و بقیه را بدیل می‌شمارد.

-دیگران را فقط بر مبنای نسبتی که با او دارند می‌شناسد و به اینکه آنان، پیش از آن‌که همسرِ او، پسرِ او، دوستِ او یا دشمنِ او باشند، انسانند و مختار، مخلوقند و خالقی دارند، بی‌توجه می‌شود و از ناحیه‌ی همین بی‌توجهی در ارتباط با آن‌ها:

ظلم‌هایی می‌کند که نباید بکند،

دلهایی می‌سوزاند که نباید بسوزاند،

رنج‌هایی می‌برد که نباید ببرد.

آن نقطه‌ از دنیا...

خیلی از ما دور نیست

شاید هم‌اکنون روی آن ایستاده باشیم.