هستی دُخت

اسم کوچکش«آیه» است دختر «هستی»
اواسط بزرگراه تفکر و در انتهای کوچه‌ی توجه زندگی می‌کند

وقتی او را می‌بینم
چشمم روشن
و دلم دریا می‌شود
او در کامم شوق می‌ریزد و درونم را سرشار از شعر می‌کند
با دیدنش انس در جانم و امید در چشمم می‌جوشد و زندگی دوباره با من آشتی می‌کند.

هر روز لباسی میپوشد و جوری جلوه‌ می‌کند:

او ...
گاهی مادری مهربان می‌شود و عشق می‌ورزد
گاهی دخترکی شیرین می‌شود و لبخند می‌زند
گاهی گلی سرخ می‌شود و عطر می‌افشاند
گاهی بلبلی مست می‌شود و آواز می‌خواند
گاهی نسیمی دل‌ربا می‌شود و می‌رقصد
گاهی آسمانی آبشی می‌شود و اوج می‌گیرد
گاهی ابری بهاری می‌شود و اشک می‌ریزد

و من..
وقتی عشق می‌شود او را می‌جویم
وقتی عطر می‌شود او را می‌بویم
وقتی لبخند می‌شود او را می‌خوانم
وقتی آواز می‌شود با او می‌رقصم
وقتی ابر می‌شود با او می‌گریم

و اکنون که دریا شده

در او

غرق خواهم شد.