در خیالش همیشه مسابقهای برپا بود... بین او و عقربههای ساعت.
سر سفرهی شام که مینشست، به ساعت -روی هر عددی که بود- 10َ فرصت میداد و به او میگفت: فکر میکنی تو زودتر به خط پایان میرسی یا من زودتر غذایم را میخورم و بعد زنگ آغاز مسابقه را میزد و لقمهها را بیوقفه و پیدرپی در دهانش میگذاشت و جویده و ناجویده قورت میداد. غالبا هم زودتر از ساعت به مقصد میرسید و بلافاصله مسابقهای دیگر را شروع میکرد.

تعداد این مسابقههای بزرگ و کوچک در زندگیاش آنقدر زیاد شده بود و او در برگزاری آنها چنان حرفهای شده بود که بدون نگاه به ساعت هم مسابقه را بر پا میکرد و همیشه او را چنان میدیدی که گویا میخواهد از یک موجود نامرئی زودتر به مقصد برسد.
او از این پیروزیهای پیاپی بسیار خوشحال بود و به رکوردهایش افتخار میکرد تا اینکه برای دیدن پدر و مادرش با خودرو شخصی به شهرستان رفت و اکنون بیش از یکسال است که ساعتش از خط پایان گذشته ولی او هنوز در راه است...