سفرهی سفیدی با گلهای درشت صورتی پهن کرد.
مرا وسط سفره گذاشت و به فاصلهی پنج سانتیمتر در چهار طرفم چند لیوان کریستالی درخشان گذاشت تا از من نگهبانی کنند.
گوشههای سفره را به سبدهای کوچکی سپرد که یونیفرم سفیدی پر از گلهای صورتی پوشیده بودند.
درون هرسبد دو تکه نان سنگک برشته گذاشت و سمت راستش یک سبد قرمز، پر از تره و شاهی و ریحون سبز و سمت چپش یک بشقاب کوچک حاوی پنیر و مغز گردو و یک چاقوی دسته صورتی کوچک.
نگهبانی از یمین سفره را به یک دیس زولبیا و بامیه و چند بشقاب کوچک سپرد و یسار آن را به یک کاسه سوپ جو و چهار پیاله واگذار کرد.
هنوز آراستن سفره تمام نشده بود که صدای اذان بلند شد و یک لشکر آدم گرسنه و سیر آمدند، دور ما را گرفتند و در کسری از ساعت خوردند و ریختند و پاشیدند و رفتند.
ما شکست سختی خوردیم و کشته و زخمی زیادی دادیم ولی هیچ کس ما را ندید و صدای ما را نشنید.
فقط همآنی که با عشق پیش از این سپاهمان را آراسته بود، دوباره آمد.
یکییکی ما را کول کرد و به پشت جبهه برگرداند تا برای فرداها تیمارمان کند.
ما شکست خوردیم اما او گویا شکست ناپذیری مهربان و هنرمند است.
