?سعادت...
یک «پایان» نیست بلکه یک «آغاز» است.
«به» سعادت، زندگی انسان پایان نمی‌یابد بلکه «با» آن، تازه آغاز می‌شود.
?سعادت...
یک «سبکِ زندگی» است
که تدریجا به عنوان ثمره‌ی عمر یک انسانِ عاقبت‌اندیش به‌بار می‌نشیند.
?سعادت...
یک «شیوه‌ی زیستن» است
که بر شالوده‌ای از «حقایق» بنا می‌شود
و «حقایق»
آنهایی هستند که در طول زمان و بعد از زمان ادامه دارند.
منقضی و مستهلک نمی‌شوند.
?سعادت...
یک «رویه‌ی معیشت» است؛
پویا و یادگیرنده
با محیط پیرامونش ارتباط «فعالانه» و «عاشقانه» دارد:
از آن انرژی و احسان می‌ستاند و بیشتر از آنچه ستانده به آن عشق و احسان باز پس می‌دهد.
از آن می‌آموزد و بخشی از آنچه آموخته را می‌پروراند و دوباره به آن می‌آ‌‌‌موزاند.
?سعادت..
یک «روال معاشرت» است؛
به «کمیتِ» دارایی‌ها وابسته نیست، بلکه تابعی از «کیفیت ارتباط» با دارایی‌هاست.
از بیشتر«داشتن» قوام نمی‌گیرد بلکه از بیشتر «بودن» حیات می‌گیرد.
?سعادت...
در حصار تنگ «فردیت» نمی‌گنجد
بلکه در شبکه‌ای از ارتباطات؛
بین انسان و خودش،
انسان و خدایش،
انسان و اشخاص پیرامونش
انسان و اشیای دور وبرش،
می‌بالد و می‌شکفد
?سعادت...
کیفیتی برتر از حیات است که:
?وقتی در محضر پروردگار عظیم به فقر و نیازت اقرار می‌کنی.
?وقتی خودت را می‌بخشی و در آغوش می‌کشی.
?وقتی کارهایت را با تمام حضور انجام می‌دهی
?وقتی پیله‌ات را می‌گشایی و دوباره متولد می‌شوی
?وقتی از خودت بیرون می‌آیی و دیگران را هم به نگاه انصاف و احسان می‌بینی
?وقتی از صمیم قلب خیرمردمان را می‌خواهی و از موفقیت آنان خوشحال می‌شوی
?وقتی کسی را بی‌توقع دوست می‌داری یا چیزی را علیرغم میلت می‌بخشی
?وقتی نکته‌ای هرچند ریز را کشف می‌کنی یا چیزی هرچند کوچک را می‌آفرینی
?وقتی به حکم انصاف علیه نظر، عقیده و خودت شهادت می‌دهی
می‌توانی بارقه‌ای از آن‌را در وجودت تماشا کنی.
