من یک داستان بلندم از یک روستای کوچک و یک عصر پاییزی آغاز شدم ولی پایانم مشخص نیست کی؟کجا؟ و چگونه؟ باشد. بر من روزی یک برگ و سالی چهار فصل جدید افزوده میشود. زمستان سال ۹۹ فصلِ صد و شصتمام به پایان رسید و اکنون در میانهی فصل صد و شصت و یکم هستم.
مدتی است بین من و نگارندهام شکراب شده و در موضوعات زیر با او به اختلاف خوردهام:
او هر روز یک صفحهی جدید از مرا مینویسد در حالیکه نه برگههای پیشین را مرور کرده و نه از آنها برای سیر بهتر داستان ایده گرفته است.
او فصلهای جدید مرا منفعلانه و بینقشه شروع میکند و آنها را بدون بررسی و ارزیابی به پایان میرساند.
او توقع دارد من شبیه داستانهایی باشم که آغاز و قهرمان دیگری دارند و خطسیر متفاوتی را پیمودهاند.
او گاهی فصل ۱۰۰ مرا با فصل ۱۵۰داستان دیگران مقایسه میکند و بیهوده ملول میشود و گاهی هم فصل ۱۵۰ مرا با فصل ۱۰۰ داستان دیگران مقایسه میکند و بیخودی مسرور میشود.
او در یک ابدیتِ «جعلی» گویا زندگی میکند و با اینکه دهها فصل از آغازم گذشته است ولی هیچ سناریویی برای «پایان داستان» ندارد.
من در این صفحات گوشهای از گلههایم را نوشتم به آن امید که نویسندگانی چون او بخوانند و با داستانشان بهتر «تا» کنند.