از همان قدیم از رفتن به دندان‌پزشکی خوشم نمی‌آمد و تا مجبور نمی‌شدم نمی‌رفتم، گذر زمان از ناخوشایندی‌ام نه تنها نکاست بلکه بسیار بر آن افزود چون متوجه شدم به ازای هربار که دندان‌پزشکی می‌روم دوبار دهانم سرویس می‌شود یکبار وقتی‌که دندان‌پزشک محترم، پوسیدگی دندان را برمی‌دارد و عصب‌کشی می‌کند و …. باید کام بکشم و یکبار هم وقتی‌که منشی محترم، هزینه‌ها را اعلام می‌کند و باید کارت بکشم.
القصه… این مقدمه را جهت درد دل گفتم تا بگویم وقتی دیروز از درد به تنگ آمده بودم و داشتم مسیر خانه تا مطب دندان‌پزشکی را پیاده می‌رفتم در پیاده‌راه با صحنه‌ی حماسی و باشکوهی مواجه شدم و حیفم آمد آن‌را با شما درمیان نگذارم.
تعدادی معدودی از گل‌های بهاری با تلاش و کوشش، دست بر زانوی خود گذاشته و حصارِ تنگِ سنگ فرشِ پیاده‌رو را شکسته بودند و پس از مدت‌ها صبر و انتظار موفق شده بودند برسایه‌ی تاریکِ سیمان و سیاهی، پیروز شوند:
و حالا داشتند همگی به یمن این فتح و پیروزی، یکصدا شعر زیبای «حصار شب» استاد شفیعی کدکنی با صدای بلند همخوانی می‌کردند:
نفسم گرفت ازین شب در این حصار بشکن
در این حصار جادویی روزگار بشکن
چو شقایق از دل سنگ برآر رایت خون
به جنون صلابت صخره ی کوهسار بشکن
تو که ترجمان صبحی به ترنم و ترانه
لب زخم دیده بگشا صف انتظار بشکن
… سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی؟
تو خود آفتاب خود باش و طلسم کار بشکن
بسرای تا که هستی که سرودن است بودن
به ترنمی دژ وحشت این دیار بشکن
شب غارت تتاران همه سو فکنده سایه
تو به آذرخشی این سایه ی دیوسار بشکن
ز برون کسی نیاید چو به یاری تو اینجا
تو ز خویشتن برون آ سپه تتار بشکن
ضمنا همایون شجریان عزیز هم این ترانه را خوانده است… گوش کنید و فکر کنید و لذت ببرید، لینکش را در سایتم گذاشته‌ام:
