توجه، ابزارِ تبادلِ وجودِ ما با جهان پیرامون است؛ ما با توجه کردن، بخشی از وجود خود را به جهان میسپاریم و در مقابل، چیزی از جهان را وارد وجود خود میکنیم.
تماشا، یکی از اصلیترین کانالهای تخصیص توجه ما به محیط پیرامون ماست.
آنچه را میبینیم، فقط مشاهده نمیکنیم؛ به آن اجازه میدهیم بخشی از جهان ذهنی و معنایی ما را شکل دهد.
اگر افراد و اشیای پیرامونمان را عینکی برای تماشای چیزی بزرگتر از خودشان قرار دهیم، هر کدام از آنها میتوانند دریچهای شوند به سوی فهمی وسیعتر؛ و در این فرایند، خودمان نیز بزرگتر میشویم.
اما اگر آنها را پراکندهپراکنده، جزیرهجزیره، سطحی و مستقل تماشا کنیم، توجه ما میان انبوهی از موضوعات خرد پخش میشود؛ چیزهای بسیاری میبینیم، اما درک منسجی از آنها پیدا نمیکنیم.
شاید تفاوت این دو شیوه چنین باشد:
یک شیوه، جهان را به پنجره تبدیل میکند؛
شیوهی دیگر، جهان را به ویترین.
در اولی، هر چیز ما را به چیزی فراتر از خودش میرساند؛
در دومی، هر چیز فقط خودش است.
راستی اگر توجه، ابزار تبادل وجود ما با جهان است، آیا واقعاً مالک توجه خود هستیم یا جهان پیرامونمان آن را برای ما تخصیص میدهد؟
.