برای هر کار و اقدامی، داشتن یک «بیانیه» و یک «امیدنامه» میتواند زندگی را ساختارمندتر کند و اقدامات پراکنده را به پروژههای مستقل و معنادارِ بهبود تبدیل کند.
«بیانیه» و «امیدنامه» صرفاً متنهایی انگیزشی نیستند؛ بلکه به هر اقدام، معنا، جهت و ساختار میدهند.
بیانیه روشن میکند که چرا این کار را انجام میدهم، قرار است چه چیزی را بهتر کنم و در این مسیر چه اصولی را دنبال کنم.
امیدنامه نیز تصویری از آیندهای میسازد که امیدوارم این اقدام به آن منتهی شود.
با این دو، هر اقدام میتواند از یک فعالیت روزمره و پراکنده به یک «پروژه بهبود» تبدیل شود؛ پروژهای که آغاز، جهت، امید، معیار و پایان مشخص دارد.
در این نگاه، مطالعه کردن فقط مطالعه نیست؛ میتواند پروژهای برای افزایش فهم باشد. ورزش فقط ورزش نیست؛ پروژهای برای افزایش توانمندی و مراقبت از خود است. رابطه با خانواده فقط معاشرت نیست؛ میتواند پروژهای برای ساختن صمیمیت باشد. کار کردن فقط انجام وظیفه نیست؛ میتواند پروژهای برای خلق ارزش و شکوفایی تواناییها باشد.
به این ترتیب، زندگی دیگر صرفاً مجموعهای از کارهای پراکنده نیست؛ بلکه مجموعهای از پروژههای کوچک و بزرگ برای بهتر زیستن و بهتر شدن است.
شاید برای معنادار شدن زندگی لازم نباشد منتظر یک «پروژه بزرگ زندگی» بمانیم. میتوانیم هر اقدام امروز را به یک پروژه کوچک برای بهبود زندگی تبدیل کنیم؛ پروژهای که بدانیم چرا آغازش کردهایم، امیدواریم به کجا برسد، چگونه پیشرفت آن را بسنجیم و چه زمانی میتوانیم بگوییم چیزی در زندگی بهتر شده است.
در نهایت، شاید ساختارمند کردن زندگی نه به معنای پر کردن آن با کارهای بیشتر، بلکه به معنای معنادار کردن کارهایی باشد که همین حالا انجام میدهیم.
به نظر شما
آیا هر کاری واقعاً به بیانیه، امیدنامه، معیار و پایان نیاز دارد، یا بخشی از ارزش زندگی در کارهایی است که بیبرنامه و بیهدف تجربه میشوند؟
@HoseinKhozuee
.