در سالهای نه چندان دور، یک برنامۀ آموزشی به نام رایانه برای همه، با هدف گسترش مهارتهای رایانهای، در شبکه دو سیما، تولید و به تعداد ۳۰۰ قسمت پخش شد.
به دعوت صدا و سیما، سیلابهای برنامه را طی چند ماه نوشتم و وظیفۀ اجرا در برنامه نیز به من واگذار شد. تجربۀ جدیدی بود. تا آن زمان، جلوی دوربین تلویزیون ظاهر نشده بودم و طبیعتاً برایم بسیار هیجان انگیز بود.
چندی پیش این عکس را در بین بک آپهای قدیمی یافتم و یاد آنروزها افتادم.

یادم می آید که مخاطبین برنامه اکثراً از شهرهایی غیر از پایتخت بودند و بسیار مشتاقانه برنامه را دنبال میکردند. حجم قابل توجهی نامه، هر روز به دفتر تولید میرسید و سعی داشتیم تا بتوانیم تمام آنان را بخوانیم.
روزی یک نامه از یکی از استانهای محروم به دست ما رسید. نامه بسیار ساده و در عین حال بسیار متاثرکننده بود. یک نوجوان، با ادبیات بسیار ساده، نوشته بود که در روستایشان کامپیوتر وجود ندارد و او برای کار با کامپیوتر، روزانه چندین کیلومتر پیاده تا دفتر پست نزدیکترین آبادی میرود و هر روز تمرین میکند. کلی از ما تشکر کرده بود که به فکر او و امثال او هستیم و نوشته بود که با دیدن برنامههای آموزشی، تصمیم گرفته است تا مهندس کامپیوتر شود. از ما خواسته بود تا اگر امکان دارد قیمت سیدیهای آموزشی برنامه را با تخفیف به او اعلام کنیم تا اگر برایش مقدور بود بخرد و مجدداً درسها را مرور کند.
یادم می آید پس از خواندن نامه توسط یکی از عوامل صحنه، سکوتی طولانی بر استودیو حاکم شد. در همان لحظه بود که احساس کردم مسئولیت بسیار سنگینی داریم و شاید خیلی از آن آگاه نیستیم.
هفتۀ بعد از این اتفاق، تهیه کننده برنامه، با مهربانی تمام، یک مجموعه کامل از سی دی های آموزشی تهیه و برای دوستمان فرستاد. اما بعد از آن، همیشه به این موضوع فکر میکردم که حتماً تعداد زیادی از همین بچهها در جای جای کشور وجود دارند که یک قدم سادۀ ما برای آموزش، میتواند سرنوشت آنان را عوض کند. میتواند رنگ امید به زندگیشان بدهد و اشتیاق بیافریند.
سالها از آن دوران میگذرد و همچنان آن روز را به یاد میآورم. در طی این سالها سعی نمودهام از هر فرصتی، برای انتقال دانستههایم به دیگران استفاده کنم.
مهم نیست که در کدام شهر، استان ، کشور یا قاره زندگی میکنید. همیشه راهی را میتوانید پیدا کنید تا دنیای بهتری بسازید. همیشه راهی هست ...