سالهای ۷۸ تا ۸۴ من در دانشگاه هنر عکاسی درس می دادم. آن زمان ها قرار بود دانشگاه هنر به پردیس کرج منتقل شود. به همین دلیل بسیاری از کلاس ها و دوره های تحصیلی در کرج تشکیل می شد. رفت و آمد اساتید با چندتا از ماشین های فولکس واگن هایس بود و بعضی اوقات آژانس های شخصی. بسیاری از اساتید از تدریس در کرج فراری بودند.ولی من این ماشین سواری را دوست داشتم. چون با اساتیدی از شاخه های مختلف هنری باب صحبت باز می شد و نکته ها می آموختم. یکی از این اساتید استاد شجریان بود. برای یک ترم، اول سرویس هایس به دنبال من و چند استاد دیگر می آمد و بعد به خانه شهرک غرب استاد می رفت و آنجا استاد سوار ون می شد. کم کم استاد به بحث های اساتید ورود کرد و بعضی اوقات اظهار نظری و خاطره ای که البته هیچ کدام از این صحبت ها ارتباطی به موسیقی و آواز نداشت. آنقدر شیفته استاد بودم که از دوستانم در دانشکده موسیقی زمان بر گشت استاد را پرسیدم و سعی می کردم در کنار او به تهران بازگردم. بعد از چند هفته، دیدم راننده رفت و برگشت استاد یک نفر است. فهمیدم من در این کار تنها نیستم و آقای راننده هم ارادتی به استاد دارد. یکی از این روزها در زمان برگشت، یکی از خانم هایی که دروس عمومی تدریس می کرد خود را به ون رساند و سوار شد. پس از سلام و علیکی غلیظ با استاد، شروع کرد به اظهار نظر درباره موسیقی و آواز. بعد هم خود را طرفدار استاد معرفی کرد و از استاد بلیط کنسرتش را خواست. استاد شجریان که مانده بود با این زن چه کند مودبانه جواب های سربالا می داد. من هم کلافه از این بی ادبی مانده بودم چه کنم.آن خانم نه چندان محترم خواست برای استاد شعری بخواند تا استاد صدای او را نقد کند. اینجا بود که صبر استاد تمام شد . حدود پل ستارخوان بود که استاد گفت اینجا پیاده می شوم . راننده هم که ناراحت از این اتفاق ها بود سوالی کرد و استاد گفت یادم افتاد اینجا کار دارم. استاد که پیاده شد خانم هم پشت سرش از ماشین بیرون پرید تا شاید صدایش را در پیاده رو به استاد ثابت کند.
وقتی انها پیاده شدند راننده برگشت و نگاهش به نگاه متعجب و ناراحت من گره خورد. سری بهم تکان دادیم و آقا مهدی نواری را در ضبط ون گذاشت. این اولین بار بود که ضبطش را در حضور اساتید روشن می کرد. صدای بهشتی استاد ما را در بر گرفت. یارم به یک لا پیراهن، خوابیده زیر نسترن .... .
هفته بعد در حیاط دانشگاه دیدم که استاد با ماشین آمریکاییش آمده و دیگر هیچ گاه از سرویس دانشگاه استفاده نکرد.
