در آینده ، از مواد به نحو احسن استفاده می شود و از هدر رفتن اجتناب می شود ، بنابراین منابع طبیعی به جای اتمام، زمان برای بازسازی دارند. برای تحقق این امر ، باید اطلاعات مهم را در زنجیره ارزش محصول ثبت و به اشتراک بگذاریم. این مستلزم آن است که در طراحی محصول به طور کامل تجدید نظر شود. استفاده مجدد و بازیافت مواد ، نقطه شروع است.
در حال حاضر ، عدم قطعیت در مورد اینکه کدام اطلاعات باید جمع آوری و به اشتراک گذاشته شوند وجود ندارد. بدون اجماع ، مشاغل جرأت نمی کنند پیش قدم شوند و گذار به اقتصاد مبتنی بر اطلاعات را آغاز کنند که البته برای همه سود خواهد داشت.
سیستم ها و فناوری های مورد استفاده نیز برای مدیریت داده ها نیز هنوز کامل نیستند. همانطور که به سمت اقتصاد سبز حرکت می کنیم ، فن آوری ها نیز باید پایدار باشند.
زیرساخت فیزیکی برای ذخیره و به اشتراک گذاری داده ها از مقدار زیادی انرژی استفاده می کند. ارزیابی اینکه آیا همه پروژه های دیجیتالی سازی موجود و حجم تصاعدی افزایش داده ها ارزش آن را دارند یا خیر بسیار حیاتی است. برخی از بزرگترین صاحبان مراکز داده در حال حاضر از انرژی تجدیدپذیر استفاده می کنند. در عوض ، ما باید موارد هوشمند و کارآمد برای ذخیره و به اشتراک گذاری داده ها را تعیین کنیم و درک کنیم که هر بیت داده منتقل شده دارای هزینه اقتصادی و زیست محیطی است.
منابع طبیعی و انرژی در دسترس محدود است. بنابراین ، در آینده ، باید هر تصمیمی را بر اساس آنچه واقعاً برای یک زندگی خوب نیاز داریم ، اتخاذ کنیم و هر کاری را که از نظر جسمی می توانیم انجام دهیم ، کورکورانه انجام ندهیم.