درحال چرخیدن توی سَرَم یه دفعه سِرُم سُر خورد سرد شدش تنم
انگار تو این جمجمه فقط منم از تنهایی یه دوری توش پس زدم
دیدم , امید اون گوشه تنها خیره , مونده بود , به زخماش
رفتم , تا که بغلش کنم دیدم , مرده , تو دستام
رفتم پیش ملکه ی غم گفتم بهش که چرا مرد امید
بم گفت : مگه شما جدا از مردمید ؟
تیزیِ پوزخندمو از قلاف اشکام کشیدم بیرون تاکه ترسید و گفت :
امیده تو بوی نا میداد شرابشم بوی خون میداد امیدت از داد گرگا شد بی داد