بخش اول
بعد از اینکه نوشته هایم درخصوص خودآفرینی تاثیر مثبتی روی بچه های دهپیاله ،شیخ علی چوپان،کتس بس،کوشک میدان و...گذاشت و در فضای مجازی منتشر شد، بچه های قدوسی،فرهنگ شهر ،ابریشمی و معالی آباد مشتاق خواندن و شنیدن پیام هایم شدند ،یکی از افرادی که برای اولین بار نوشته من را دیده بود در یکی از شبکه های اجتماعی سوال پرسیده بود که خودآفرینی عنوان جذابی داره ولی من نمی دونم یعنی چی.به ذهنم رسید تا در خصوص خودآفرینی بنویسم تا پاسخ بچه های سایر محله های شهرهای دیگر مثل کیان پارس اهواز،سعادت آباد و شهرک غرب تهران و... را داده باشم.
قبل از اینکه خودآفرینی را توضیح بدهم با اجازه شما عزیزان جان راجع به تاریخچه ،خواستگاه و تولد خودآفرینی بپردازم.
فرض کنید الان سال ۱۳۷۳ است .پسر بچه ای ۱۴.۵ساله روستایی وارد یک مدرسه متفاوت شبانه روزی در شیراز می شود.شاید سوال پیش بیاد که چرا متفاوت؟

اجازه بدهید توضیح ندهم ولی همین قدر بگویم که غم دوری از خانواده و همان محیط متفاوت باعث مشکلاتی برای من شد که چهار سال بعد فهمیدم گرفتار یک بیماری بوده ام.
مردی نبود فتاده را پای زدن
گر دست فتاده ای بگیری مردی
در آن دوران بچه های پر شر و شوری مثل علی محمد، مهرداد ،داریوش ،حمیدرضا و....هم دوست داشتند حسابی سر به سر این پسر بدبین که زودرنج بود و زود از کوره در می رفت بگذارند و بخندند.افت تحصیلی هم بر پایین آمدن روحیه داغونم تاثیر مضاعف گذاشته بود.به خاطر بدبینی و بدگمانی ، منزوی هم شده بودم و پیش خودم خیال می کردم که زندگی همینی که هست.اصلا فکر نمی کردم که شاید مشکلی وجود دارد.

خوب چرا از آنجا نرفتی بیرون؟
ضعیف بودن بنیه مالی ،فرزند ارشد خانواده بودن ،نبودن دبیرستان در دهستان سیاخ و مسئولیت پذیری من که تنها راه برون رفت خانواده از این شرایط را دوام آوردن در این مدرسه می دانستم جزء مهم ترین عواملی بود که به جمع ۴۹نفری فراری از جمع ۱۲۰ نفره نپیوندم.
ادامه وضعیتم در دوران دبیرستان را خودتان تا می توانید تصور کنید تا برسیم به سال ۱۳۷۷.پس الان ۴ سال بعد است. من در خیابان زند دارم قدم می زنم در وجودم استرس،انزوا،بدگمانی،زودرنجی و....به وفور یافت می شود و البته از این وضعیت خسته هم شده ام.جلو یک کتاب فروشی با نام مطهری رسیدم که ندایی درونی این سوال را از من پرسید.
چرا همکلاسی ها باید چندین دوست داشته باشند و با هم به مرودشت،جهرم ،فیروزآباد و....بروند و در مکان های تاریخی و...عکس بگیرند ولی تو تنهای تنها هستی ،نهایتا هم فقط یک دوست داشته باشی که او هم از سر دلسوزی به سراغت ِآمده باشد.
خلاصه،گویی فردی من را درون کتاب فروشی هل داد و کتابی کوچک با نام چگونه بر ناامیدی ها و نگرانی ها غلبه کنیم توجهم را جلب کرد.کتاب را خریدم و بعد از خواندنش متوجه شدم که این کتاب اصلا برای حال و روز فعلی من نوشته شده و من بیمارم.آن هم از نوع روحی و نامش افسردگی ست.
کتاب ناجی می شود
از آن روز رفتم سراغ کتاب و حل مشکلم.لطف خدا باعث شد جهت ادامه تحصیل در رشته الکترونیک سر از تهران در بیاورم .البته دوران دانشگاه با یک آگاهی به شرایط روحی ام و تلاش برای حل آن باعث شد تا دوستان بیشتری پیدا کنم و از آن دوران لذت ببرم.

حتی برای حل نهایی افسردگی به سراغ هیپنوتیزم شدن رفتم که متاسفانه بدلیل نداشتن تمرکز میسر نشد.
به خاطر طولانی شدن مطلب ادامه را در پست بعدی خواهیم خواند. اگر متن را خواندید و تجربه محیط شبانه روزی،بی پولی ،افسردگی ،مشکلات روحی و کتاب خوانی و.....را داشتید،لطفا نظر بگذارید ،هم راجع به نوشته من و هم راجع به آن دوران.باور کنید دیدن نظرات شما هم لذت بخشه و هم آموزنده