در مطلب قبلی که متاسفانه کمی طولانی شد در مورد نحوه ورود به مدرسه شبانه روزی نوشتم. قصد اصلی من از این نوشته ها بیشتر ارج نهادن به یاردیرین(کتاب)،تاثیر معجزه وار کتاب بر من و نحوه تولد خودآفرینی بود تا ذکر خاطرات شخصی، ولی گاهی چنین می شود.

دوری از خانواده و شرایط خاص مدرسه شبانه روزی و ....منجر به تغییر خلق وخو در من شده بود.به مرور زودجوش تر،مضطرب تر و منزوی تر می شدم.البته در آن زمان ها به عنوان نشانه های بیماری نگاه نمی کردم و اصلا آگاهی در این خصوص نداشتم.
دقیقا نبش کوچه پروانه و در جلوی یک کتاب فروشی از درون خودم با این سوالات مواجه شدم.

ادامه دارد
می دونید نظر دادن شما پای این نوشته چقدر ارزشمنده؟
من که یک یادگیرنده هستم از نظرات شما کلی انرژی می گیرم برای نوشتن ویادگرفتن.
سپاسگزار می شوم نظرتان را بنویسید