
قرار شد بعد از مراسم شبانه با دوستم فاطمه بریم پیادهروی. تو این مسیر میتونستیم هم یه کمی به سلامتی جسممون برسیم و هم روحمون رو با صحبتهای پراکنده آروم کنیم. نرگسِ درونم بهشدت سرگردانه، مطالعه تو هر زمینهای براش جذابه و دلش میخواد همزمان کلی کار رو با هم پیش ببره. این ویژگی شخصیتی دقیقن تو حرفزدنش هم خودش رو نشون میده؛ واسه همین وقتی شروع میکنه به حرف زدن، ممکنه یهو از کوچهپسکوچههای دیگهای سر دربیاره. خوبی قصه از اونجایی شروع میشه که فاطمه دیگه خودش رو وفق داده و میتونه این اخلاق نرگس رو تحمل کنه.
سرتون رو درد نیارم، بحث کشید به اینجا که من همیشه فکر میکردم مهارت و دانشی که دارم خیلی ساده و ابتداییه و بقیه هم دقیقن همون چیزایی رو بلدن که من بلدم. اما اون روز سر کلاس استاد پورمعمار فهمیدم خیلیها حتی بلد نیستن با کامپیوتر کار کنن و این موضوع، اون هم تو این دوره و زمونه، بهشدت برام عجیب بود. به فاطمه گفتم: «من فکر میکنم در برابر بقیه هیچ دانشی ندارم و اتفاقاً بهشدت ازشون عقب افتادهام.»
فاطمه گفت: «دلیل این فکرت اینه که تو همیشه بین آدمهایی هستی که تو زمینههای مختلف از تو بهترن و دانش بیشتری دارن.» یه کم که فکر کردم دیدم چقدر درست میگه. یادم اومد استاد بهرامپور همیشه میگفت: «بهجای اینکه زرنگِ جمعِ احمقها باشین، احمقِ جمعِ زرنگها باشین؛ همیشه تواضع داشته باشین و دنبال یادگیری باشین. اینطوری همیشه میتونید رشد کنید.»
خدا رو شکر میکنم که چه تو حوزه کاری و درسی و چه تو حوزه سلامتی و اعتقادی، همیشه «احمقِ جمعِ زرنگها» بودم و تو کامیونیتیهایی مثل گروه AI یا گروههای ورزشی و اعتقادی قرار گرفتم که همون آدمِ در حال یادگیریِ جمع باشم.