داشتم با مامانم عکس های قدیمی رو نگاه میکردم، مامانم گفت درست مثل فیلم سینمایی گذشت همه اینا... ، الان که فکر میکنم میبینم واقعا نسل سوخته که میگن هم نبودیم همچین؛ اون موقع ها همه چیز رنگی تر از الان بود، پسرا با گوگوش و هایده و فتانه و‌سوزان روشن ذوق میکردن و دخترا سوپر استاراشون سیاوش‌شمس و بک استریت بویز و اندی و کروس بود نه ساسی مانکن و امیر تتلو ! موسیقی ها طوری بود که هم‌ما بچه ها باهاش میرقصیدیم هم‌پدر مادرامون، ولی الان توی مهمونیا یا جای جووناس یا جای پیر پاتالا همزمان نمیتونن باهم از یک مراسم لذت ببرن... ما با نسل پدر مادرامون که هیچ با نسل پدر بزرگ مادر بزرگامون هم‌حرف مشترک داشتیم و میتونستیم بشینیم ساعت ها باهم حرف بزنیم و همدیگرو‌بخندونیم، الان دهه ۸۰ ای ها با ما هم هم حرف مشترک ندارن چه برسه با چند دهه قبلشون ! واقعا همه چیز برعکس شده ماهم برعکس شدیم، تعریف ارزش و ضد ارزش فرق کرده... آدم حسابی بودن یک دختر به خانم بودنشون بود، به طرز حرف زدنش به نوع لباس پوشیدنش آخر از همه هم به چهره خوبش، هرکدوم از اینا رو داشت همه دوستش داشتن، اینکه میگن هر گل یه بویی داره واقعا زمان ما هر دختری یه زیبایی منحصر بفرد خودشو داشت ، الان چی؟ اکثر غریب به اتفاق دخترا عمل دارن ، دیگه خودتون بهتر و بیشتر از من میدونین چه عملایی، اکثر دخترا یک شکل شدن، واقعا خیلیاشونو نمیشه از هم تشخیص داد. قبلنا وقتی زلزله میومد تو محلمون همسایه ها به بهانه زلزله از خونه های دردندشتشون میومدن بیرون و باباها تو کوچه های عریض جمع میشدن و فرش مینداختن بساط تخمه و میوه و بگو بخند و شب زنده داری راه میوفتاد و مامانا هم جمع میشدن ریز ریز غیبت میکردن و مسخره بازی در میوردن و ریز ریز میخندیدن، ما بچه ها هم انقدر بازی میکردیم که رو همون فرش ها خوابمون میبرد.
حالا چی؟ زلزله که میاد ملت هجوم میبرن به خریدن مواد غذایی و پمپ بنزین که نکنه خدایی نکرده مردم دنیا، این اساتید و علما و فضالای جهان رو بر اثر زلزله از دست بدن:)) یادم میاد که وقتی تازه باباها بهمون ماشین میدادن و میرفتیم بیرون واسه دور دور و شیطونی، امکان نداشت که اگر یه پیرزن یا پیر مرد رو ببینیم که کنار خیابون ایستاده و براش سخته که پیاده بره نزنیم رو ترمز و سوارش نکنیم و تا دم در خونش نرسونیم و تازه ده دقیقه هم توضیح بدیم که مسافر کش نیستیم وظیفمون بوده که اینکارو کردیم، وای که چه حس خوبی به من میداد هردفعه مه اینکار رو میکردم ، واقعا ذوق میکردم اما الان چی؟ تو جاهای پرت و خلوت یه نفر رو در حالت مرگ هم ببینیم که نیازه برسه به بیمارستان، از ترس هزار جور داستانی که شنیدیم و احتمال میدیم شاید یک درصد تله باشه فقط با تعجب نگاه میکنیم و رد میشیم. من خودم آخرین بار سال ۸۴ یک پیرمردی رو توی ورودی بلوار کاوه قیطریه سوار کردم، چقدر تشکر کرد و گفت شیر مادرت حلالت باشه بچه . از اون روز تاحالا یادم نمیاد کسی رو اینطوری با ذوق و علاقه سوار کرده باشم و برسونم ...
کلا عید نوروز تا سیزده بدر دلچسب ترین روزای سال برای مردم و مخصوصا بچه ها بود، عید دیدنی جزو ارکان اصلی مراسم بود و‌به دور ترین فامیل ها هم برای عید دیدنی سر میزدیم، همیشه پای پدر بزرگ مادر بزرگا وسط بود اصلا اگه اونا نمیبودن که هید دیدنی و‌سیزده بدر معنی نداشت و ما بچه ها فقط منتظر لحظه عیدی گرفتن بودیم، عیدی ها همیشه زیاد نبود با ۱۰ تومنی و ۲۰ تومنی هم برگزار میشد اما واقعا میچسبید، روز سیزده بدر بررسی میکردیم که کی چقدر گرفته و در اکثر مواقع واقعا اون چیزی که دلمون میخواست رو‌براحتی میتونستیم بخریم ، مسافرت نوروزی شاید میرفتیم با چند تا از خانواده های فامیل شمال و از صبح تا شب میگفتیم و‌میخندیدیم و بازی میکردیم و مامان باباها حوصله داشتن مینشستیم ساعت ها دبرنا بازی میکردیم و الان که فکر میکنم شاید مامان باباها بیشتر کیف میکردن تا ما بچه ها، الان رو نگم براتون که همه برای عید با رلشون میخوان برن اروپا و آمریکا و ارمنستان و ترکیه و دبی و گرجستان اونم بدون خانوادشون و در اکثر موارد قبل از تحویل سال.
مردم با تلویزین ملی با اینکه فقط و فقط ۲ تا کانال داشت و عمدتا تو خونه ها تلویزین ها سیاه سفید بود حال میکردن، اگر کسی ساعت ده شب روزهای یکشنبه برنامه دیدنی ها رو نمیدید شب یا شب های پنج شنبه ساعت خوش رو نمیدید کلا روزش خراب میشد، یه سریالی اومده بود به اسم خط قرمز، ول وله‌ای بین نوجوونا و جوونا بپا شده بود، دیگه ملاک همه دخترا برای یک پسر باحال و خوشتیپ بازیگرای این سریال بودن، کل دهه شصتی ها بلا استثنا این سریال رو با لذت و در کنار خانوادشون مینشستن پاش، الان چی؟ هزاران هزار سریال ایرانی و غیر ایرانی هست و من خیلیاشونو دنبال میکنم و تنها میشینم نگاه میکنمشون اما حتی ذره ای کیف اون سریال سطح پایین (بلحاظ داستان پردازی و ساخت) رو بهم نمیده.
شاید چون تنها اخباری که میشد بدستمون برسه از طریق رادیو یا تلویزیون بود زیاد از همه چیز سر در نمیوردیم و بی اطلاع بویم، خیلی بی اطلاع تر از این روزا ولی عوضش همه آرامش داشتن، ساده بودن همه، کم توقع بودن، به چیزایی که داشتن قانع بودن و باهاش خوشبخت بودن...
حالا که فکر میکنم مطمئن میتونم بگم نسل ما که هفت سنگ و لی لی و قایم موشک بازی میکردن و از فرط خستگی میومدیم خونه میخوابیدیم نسل سوخته نبودیم، دلم برای دهه ۷۰ و ۸۰ و ... میسوزه ، حیف که نمیتونن مزه اون خاطراتی که برای ما ساخته شد رو با خاطره هاشون بچشن . حیف حیف حیف ...
