بیگاه شده است نم نم باران شدت گرفته است ،دلم میخواهد زیر این نعمت بزرگ قدم بگذارم و راه بروم اما باید زودتر خانه بروم.
نمیدانم حرف دل را قبول کنم یا منطق را!؟
با خودم یکی به دو میکنم و بلند میگویم:نیم ساعت برای خودت باش مگر چه اشکالی دارد؟
آرام کوچه را طی میکنم وبوستان ۱۱۰ را میپیچم
مستقیم میروم خیابان محمد آباد .
خیابان شلوغیست ،مردمان میروند و می آیند
انگار از بلای کرونا خبری ندارند!
شاید هم باخبرند اما تن به خواسته های این بلا نمیدهند
از کنار رستورانت زرفود میگذرم
یه نگاهی به داخل می اندازم
همه میز ها پر اند از خانواده ها و جمعی از اکیپ های دوستانه !
میخواهم به یاد آورم آخرین باری که با خونواده رفتیم رستورانت.
خیلی فکر میکنم و همچنان قدم میزنم
یادم می آید درست ۵ سال پیش بود که با خانواده رفتیم شهرری و بابا مارا رستورانتی برد که در دوران نامزدی اش با مامان آنجا میرفتند و با این کارش خاطره ای شان را زنده کردند
و یادم می آید با هر لبخندی که به لب می آوردند
خوشحال میشدم و لذت میبردم!
ناگهان با صدای اتومبیلی به خود می آیم به اطرافم نگاهی می اندازم درست خودم را وسط محمد آباد میبینم بین مهدیه ۸ و ۹.
به مغازه ها خیره میشوم
مردمان خرید میکنند و من دلم خرید کردن میخواهد اما با این اوضاع قیمت ها منصرف میشوم.
دیگر باران تمام لباسم را خیس کرده است و من احساس سرما میکنم
میخواهم هر چه زودتر به خانه بروم و پناه ببرم به گرمایش.
اینبار قدم هایم را تند تر میکنم تا به ایستگاه تاکسی برسم ولی دیگر تاکسی نمانده
آنطرف خیابان پارک بزرگی هست و آلونک هایی که میشود با آن پناه برد
دوان دوان خودم را به پارک میرسانم و به زیر اولین آلونک میروم.
نور چراغ ماشین ها منظره خیابان را دلنشین تر کرده و است و من چقدر دلم میخواهد
شبم را صبح کنم در اینجا
و این یک آرزو و یا یک رویای دست نیافتنی است .
در این هوایی پائیزی دنبال کسی میگردم نمیدانم کیست
اما خیلی دلتنگشم
شاید خودم باشم!
چقدر دلتنگ خودم هستم که تمام کوچه پس کوچه های محله را میگردم اما خودم را نمی یابم.
