پشت بام

گذر زمان را متوجه نشدم
سرم را بالا آوردم و به پنجره ای کارگاه کوچکم خیره شدم، هوا روشن تر شده بود آسمان دیگر آهسته آهسته لباس کبودش را از تن در می آورد و لباس آبی اش را بر تن میکرد.
از پشت چرخم بلند شدم ؛ خستگی و بی خوابی باعث شده بود که آرام به سمت در کارگاهکم روانه شوم.
در را که باز کردم نسیم خنک پائیزی چون دستان پدری اول صورتم و سپس موهای ابریشمی ام را نوازش کرد
خواب از سرم پرید .
یادم رفت بگویم اتاق کوچیکی بالای پشت بام خانه ای مان است که من در آن کار میکنم.
بدون اینکه دمپایی بپوشم به روی بام قدم گذاشتم
سردی موزائیک در کف پایم جا خوش کرد و نا خودآگاه لبخندی به روی لبانم نشست.
به خیابان خلوت و ساکت محله ام خیره شدم
خبری از شلوغی دم غروب نمیدیدم
نه صدای اتومبیلی بود نه خبری از مردمان خسته!
چقد این هوای خنک و این تصویر آرام خیابان را دوست داشتم
نمیدانم دقیقا چقدر طول کشید که با صدای خوف ناک بخار کارخانه به خود آمدم
گویا تمام تلاشش را میکرد که کسی خواب نماند.
با صدای در حیاط به لبه پشت بام نزدیکتر شدم
بابا طبق معمول صبح زود پا شده بود که سرکار برود
مرا ندید اما من دیدمش
میدانستم که خواب هنوز از سرش نپریده
میخاستم بترسانمش اما دلم نیامد
نمیدانم اما بابا چون طفلی معصومیت خاصی در وجودش همراه هست
بابا به سمت راه آهن روانه شد و من دیدمش که لحظه به لحظه دور تر میشد آنقدر دور که تبدیل به یک نقطه کوچیک شد...
آهسته آهسته خورشید نورش را بر روی درخت چنار کنار خانه ای مان پهن میکرد و صدای اتومبیل با صدای کارخانه موسیقی صبح گاهی را می نواخت
و مردمانی می آمدند و می رفتند
گاه خندان ؛گاه خسته
مردمانی که به سمت راه آهن روانه میشدند
مثل بابا آنقدر دور میشدند تا که تبدیل به یک نقطه شوند.