ویرگول
ورودثبت نام
خزان
خزانمن این‌جا میان اشیاء شکسته زندگی می‌کنم دلم یکی از آن‌هاست.
خزان
خزان
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

نمیدانم چرا!

نمیدانم

خوابم اما میشنوم؛صدای هق هق مادر می آید گریه میکند؛بر میخیزم به مادر خیره میشوم آرام با خودش حرف میزند ؛به او نزدیکتر میشوم صدایش می آید مگر چه گناهی آن جوانان معصوم کرده اند؟

چرا کسی به دادشان نمیرسد!

خون جوانان مان را میریزند تا حکومت ننگین شان را ادامه دهند!

صدای بابا می آید :مگر این بار اولشان هست که دانشجوهایمان را ؛جوانان مان را به رگبار گلوله بسته اند؟

زن چرا گریه میکنی بس کن !

درست نمیفهمم چه شده است!

در دلم شوری به وجود می آید نکند اتفاقی افتاده است!؟

به اخبار گوش میدهم گوینده میگوید ماجرا را؛

دلم میگیرد بغض چون دستان بختکی گلویم را می فشارد.

با هر جمله اش نفس کشیدن را برایم سخت میکند باز هم جوانان را کشته اند!

به پوهنتون کابل حمله کرده اند و جوانان مان را هدف قرار داده اند ؛جوانانی که برای آینده ای این مملکت درس میخواندند.

نمیدانم چه بر سر خونواده هایشان میگذرد!؟

بدون اینکه چیزی بگویم پالتو رنگ رفته ام میپوشم و میگویم میروم سرکار؛هم من میدانم که زود است و هم مادر و پدر!

اما چیزی نمیگویم و چیزی نمی گویند.

آرام قدم میگذارم و مسیر خیابان را به چشمانم طی میکنم.

دلم سکوت میخواهد برای همین هندزفری نمیزنم و آهنگ دلخواهم را هم پلی نمیکنم تا سکوت را بشکند.

تعداد کمی از مردم بیرون آمده اند تا سرکارشان بروند و مادرانی را می نگرم که در صف نان منتظرند .

سرم را پائین می اندازم و به راهم ادامه میدهم

از کنار هر کوچه ای که میگذرم صدا های آشنایی به گوش میرسد اما دلم نمیخواهد بهشان توجه کنم زیرا دلم فقط سکوت میخواهد،فکر کردن میخواهد.

دخترانی را میبینم که دوستانه و یا گروه گروه وارد مغازه هایی و یا خانه هایی می روند میدانم که کارگاه خیاطی میروند و میشناسمشان و فقط با یک سلام از دور خودم را خلاص میکنم.

محله ای من پر است از کارگاه های خیاطی

مردمان شغل اولیه شان همین است البته بگویم

۸۰ درصد از خیاطان را خانم ها تشکیل میدهد .

همشهری هایم اکثرا خیاط اند مثل خود من!

دختران بعد از دیپلم دیگر شغلی نمیتوانند پیدا کنند بعضی ها ازدواج میکنند و بعضی ها کار!

همسایه های ایرانی مان اکثرا دختر هایشان را در سن کم شوهر میدهند به طوری که در دبیرستان تعداد کمی از دانش اموزان می آیند.

و افغان ها هم چنین راهی را در پیش میگیرند؛

و بعضی هایشان مثل من کار میکنند و برای خودشان کلاس های مختلف میروند و یا هنری را در پیش میگیرند.

صاحب کار همیشه از چرخکار کار میخواهد و اگر کارت را درست انجام ندهی پولت را نگه میدارد.

درست مثل بردگانی می مانند که خود برده ای داشته باشد شاید توصیفم در این باره خوب نباشد اما گفتم.

من تنها چرخکاری هستم که هر وقت بخواهم کار میکنم و اگر نخواهم خودم را مشغول کارهایی میکنم که دوست دارم.

نمیدانم ساعت چند است اما گویا تمام محله را چرخیده ام و میدانم چند کارگاه خیاطی دیگر به محله اضافه شده است‌ و یا کم شده است.

روح و روانم در کابل است و جسمم در اینجا؛

اگر به ایران مهاجرت نمیکردیم من هم الان دانشجو بودم و درس میخواندم

نمیدانم شاید زنده می ماندم و یا شاید مثل دانشجو های پوهنتون کابل یه روزی من را هم به رگبار می بستند به جرم عقلانیت و انسانیت.

و این تنها چیزییست که من میتوانم بپذیرمش

که نمیتوانم این غم را به هیچ شکلی تعبیر کنم.

و متاسفم از اینکه دولت ها برای رسیدن به اهدافشان به عقلانیت و انسانیت و بشریت حمله میکنند

و میکشند و میخورند خون جوانان را.

۱۰
۲
خزان
خزان
من این‌جا میان اشیاء شکسته زندگی می‌کنم دلم یکی از آن‌هاست.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید