
یه سر دیدمش راستش را بگویم به قصد رفتم تا ببینمش
برایم عجیب بود مثل همیشه لباس مشکی برتن داشت
گویا دنیای آن آدم هیچ وقت رنگ روشنی به خود ندارد!
هیچگاه لبخندش را ندیده ام از شما چه پنهان آدم مهربانی هست ،تا بحال اخمی در چهره ای شکسته اش ندیده ام،ساکت و بی آلایش؛
شکسته گی عجیبی در چهره اش ،در رفتارش، و تک تک کلماتش احساس میکنی.
یکی دو قدم جلو تر میروم مدام دلم میخواهد سوالی ازش بپرسم
ولی جرات نمیکنم کلمه ای به زبان آورم
فقط بهش خیره میشوم
صدایی می آید اصغر حواست کجاست؟!
پاشو نونارو وردار مردم منتظرن!
با صدای آن فرد به خود می آید بر میگردد و میگوید الان.
سریع بلند میشود و میگوید : آقا چن تا میخای؟
شما خانم چن تا؟
و این سوال پشت سر هم تکرار میشود!
صف جلو تر میرود
نان تمام میشود
نوبت تنور دوم میرسد.
آنجا فهمیدم که اسمش اصغر هست!
مرد میان سالیست از نزدیک چهره اش واضح تر است
و انگار غم روی پیشانی اش لانه کرده است
و زیر چشمانش غصه تور پهن کرده است؛ دستانش می لرزد،پول را میگیرد میپرسد دخترم چن تا؟
میگویم نمیدانم!
تعجبش را میبینم یادم می آید که چه گفته ام .
چیزی نمیگوید
بهش میگویم عمو چند ساله تو این محلی ؟
با همون لحن آرام میگوید :خیلی وقته.
از جوابش معلوم بود حوصله حرف زدن ندارد.
ولی آن یکی میگوید خیلی وقته خیلی خیلی
بهش خیره میشوم پیرمرد قد بلندیست
لبخندی میزند
میگوید ببینم تو نوه حافظی؟
تعجب میکنم یعنی از کجا مرا میشناسد!
میگویم بله!
ولی شما از کجا منو میشناسید؟
میخندد ؛آخه شبیه دختر حافظی دیگه
از نحوه حرف زدنش معلوم بود آدم شوخ طبعی است
آنجا میفهمم که شباهت زیادی به مادرم دارم !
گفتم عمو اسم شما چیست؟
گفت:اکبرم دیگه به من میگن اکبر شاهسوند
کل قشلاق و داوود آباد از من نون میبردن دخترر!
ما از قدیمیای قشلاقیم
اون موقع اینجاها که خونه نبود همه بیابون خالی!
تنها ما بودیم و خونواده پدر بزرگت و یه چند تا از همشهریاتون با این قوربون اینا ؛
از اینکه اینقدر صمیمانه حرف میزد تعجب میکردم
انگار مرا از کودکی ام میشناخت.
تنور دوم نان هایش سر رسید دلم میخاست به حرف های آن پیرمرد گوش بدم اما نوبتم رسیده بود ؛ آن مرد میانسال با بی حوصله گی نان را به من داد
گویا گفت برو دیگر بس ات است ؛
شب سر سفره به مادر گفتم :مامان نونوا من رو میشناخت و ماجرا را برایش تعریف کردم
مامان با خنده گفت آره اونا دوتا داداشند که از نوجوانی نونوای محله ان
اکبر بزرگست و اصغر کوچیکه
و ادامه داد:طفلک اصغر آقا چند سالی میشه که پسر جوانش رو از دست داد و...
و من دیگر حرف های مادر را نمیشنیدم...
فقط چهره ای آن مرد سیاه پوش جلو چشمانم بود.