من

منِ درونم چند سالیست که نمی خندد و خنده های کودکانه اش را فراموش کرده است.

موهای سر او در این چند سال چون تار های تنیده شده ای ابریشم سفید شده است و پیشانی بلندش خط های موازی را در خود جا داده است.

زیر چشمانش رنگ قهوه ای جا خوش کرده است و شانه های استوارش افتاده است و کمرش خمیده تر شده است.

لکه ها و خال های قهوه ای و صورتی بر روی بدنش تور پهن کرده اند.

منِ درونم حتی مرا هم یادش نیست.

او میلی به حرف زدن با دیگران را ندارد به کسی نمی تواند اعتماد کند مبادا دوباره بشکند.

سالیان سال است که لبانش را باهم دوخته است و فقط خیره میشود به نقطه ای ؛ به کلامی ؛به دیاری؛به خنده ای؛به گریه ای و...

منِ درونم خیلی وقت است که با من حرفی نمیزند ؛سخنی نمی گوید؛ او فقط تماشا میکند .

دلم سخت دلتنگش است

نمیدانم چه کسی ؟

چه چیزی؟

چه مکانی؟

و...؟

او را از من گرفته است.

او چند سالیست که تنهاست و همین او را نا توان کرده است.

منِ درونم نمیتواند جلوی اشک هایش را بگیرد او گریه میکند

هر روز

هر شب

نصف شب

غروب

هر وقت که دلش بگیرد گریه میکند دلیلش را نمی گوید

او خسته است ؛ دیگر برایش نوشیدن چای سبز در غروب تابستانی معنایی ندارد و یا ذوق دیدن برف از پشت پنجره.

او چند سالیست که میلی به خوردن انار های شکسته ای درخت وسط حیاط ندارد.

دیگر شوق کیسه درست کردن برای خوشه های انگور را از دست داده است.

او دیگر یادش رفته است دانه های گل عشق پیچان را قایم کند تا بهاران کنار پنجره ای رو به باغچه آن را بکارد ؛که بلند شود و دور تا دور پنجره را بپیچد.

منِ درونم سال هاست که هوای زمین های پدر بزرگ را نمیخواهد.

منِ درونم تنهاست.

سخت دلتنگش شده ام!

او کجاست!؟