فِغان

با صدای رگبار گلوله تمام کلاغ های بی خانه از روی شاخه های درخت چنار پر کشیدند.
سرش را سریع بالا آورد با چشمانش دنبال پدر و برادرانش میگشت اما آنها نبودند؛
دلش شور میزد یعنی کجا رفته اند؟
قطره های اشک بر روی گونه های ترک خورده اش آرام آرام سر میخوردند و می غلتیدند بر روی لبانی که آهسته گفت: یا الله!
دوان دوان خود را به رودخانه رساند و از پل چوبی پوسیده ای خود را به آن طرف رودخانه رساند؛ از میان زمین های گندم شان که میگذشت صدای شیون زنان را شنید ناگهان تنش لرزید با لبان خشکیده گفت:آی ننه جان
پاهایش سست شد ، دیگر نای راه رفتن نداشت
هر چقدر به صدا نزدیکتر میشد ؛حرف زدن برایش سخت تر میشد.
صدای خواهرانش و مادرش با باد همراه شده بود و نغمه ای غم انگیزی را در گوشش می نواخت.
که ناگهان صداها تبدیل به جیغ و فریاد شد؛
نادره با گریه و فریاد می گفت: شما ره به جان اولادایتان پدرمه نبرید ؛آخ لالا هایم ره نبرید.
شما انسان نیستید !حیوانید حیوان!.به نام دین می کشید ؛ میخورید خون دل ما ره .
ناگهان با صدای رگبار گلوله صدایش قطع میشود.
هنوز نفس اش آرام نگرفته بود که همان مردان قد بلند با چهره های خوفناک را دید که هفته قبل عمو و پسر عمو هایش را را در مسجد محل مُثله کرده بودند .
با صدایی بخود آمد آهای افغانی پاشو پاشو که کار زیاد داری‌؛ نون مفت که نمیخوای؟!
آرام از جایش بلند شد و قطره ای اشکش را با دستان پینه بسته اش پاک کرد و مدام چهره ای پدر و برادرانش را مجسم میکرد و صدای التماس نادره ، لحظه به لحظه در گوشش زمزمه میشد.