نگاه های سنگین شان را حس میکنم؛از ترس و استرس پشت لبم را عرق زده و چشمانم مهمانان را خیر می بینند نمیدانم چی بگویم آب دهنم را قورت میدهم و با صدای لرزان می گویم سلام!
صدای سوت کشیدن مغزم را میشنوم؛ در دلم کلمات را پشت سر هم قطار میکنم تا جمله ای درست شود.
آشنایی نمی بینم تا کمی از استرسم بکاهد،شروع میکنم به معرفی کردن خودم! آخر شناختن من به چه دردشان میخورد؟
من کی هستم؟
چطور از این مجلس مجلل سر در آوردم.؟
چرا همه ای نگاه ها سمت من است؟ چند دقیقه پیش را به یاد آوردم.
پیامک داده بودند!
نوشته بود باید سخنرانی کنم وگرنه خانواده ام می کشند!
با صدای زنگ گوشیم نگاهم به سمت میز خیره شد،میز گردی که شش تا صندلی سرمه ای مخملی رنگ به دورش حلقه زده بود.
و بشقاب هایی با رنگ نقره ای میز زیبایی خاصی داده بود؛ ناگهان دلم لرزید !
نکند اتفاقی افتاده است؟ یا شاید این یک اخطار برای شروع سخنرانی کردن باشد؟
دوباره استرس تمام وجودم را فرا میگیرد و با عجله می گویم: اینکه میگویند ما مدافع حقوق دیگر مسلمانان هستیم کجاست؟اینکه میگویند مسلمان باید دست برادر مسلمانش را بگیرد کجاست؟
چرا مدام عراق و سوریه؟
چرا برای اویغور های چین کاری نمی کنند؟!
کم کم نگاه های سنگین تبدیل به نگاه های با متعجب میشود!
شما در این باره چه فکری میکنید؟ دروغ میگویم؟
چرا برای مسلمانان هندوستان کار نمیکنند؟
برایتان سوال نشده است؟
صدای یکی می آید: شما درست میگویی!.
کمی احساس راحتی میکنم و دوباره میگویم:چون پای منفعت در میان است! اگر حمایت های چین نباشد دیگر همه چیز تمام میشود بالاخره باید یک اب قدرتی پشتش باشد و الا همه کشور ها پشت کرده اند .
درباره هندوستان بگویم که او دشمن پاکستان است! و اگر هندوستان را به مسلمان ستیزی محکوم کند آنوقت مثل این می ماند با پای خودش رفته است لانه ای مار!
چه بدانم اما سوریه چی ؟عراق چی ؟
خب معلوم است دیگر چون امریکا لانه کرده است
لانه ای که میتوانست برای آنان باشد!
خودم هم نمیدانم چرا بحث سیاست را به پیش گرفتم
اما میدانم چیزی است که نیاز داشتم بگویم
شاید در لا به لای سلول های مغزم مدام رژه میرفتند این حرف ها.
