این روز ها بیشتر از هر زمان دیگری در میان مردمانی ام که صبح ها خسته و خواب آلود ؛ گاهاً نا مرتب و ژولیده در سکوی اتوبوس ها می ایستند و منتظر آن مستطیل های متحرک اند که گاه با رنگ زرد و گاه با رنگ آبی از راه می رسند. و آن موجودات بیزار از هم ؛ سوار اتوبوس میشوند و به دنبال جایی برای نشستن .
خسته گی و رگه هایی از پرخاشگری و گاهی اوقات مظلومیت بعضی از چهره ها و چشم ها و معصومیت بعضی از صدا ها مرا بفکر فرو میبرد.
با خودم میگویم درست میشود و اینطور نمی ماند اما صدایی انگار در گوشم میگوید ؛ مگر میشود؟! چگونه!؟
گذشته از این روز ها ؛ روزگاریست که نتوانسته ام با خودم کنار بیایم، با این اجتماع ،با این جماعت و سیاست!
راستی سیاست گفتم! این سیاست چیست؟
این سیاستمداران چگونه مردمانی ست؟
حسی به من میگوید شاید اینان از یک جای مشخصی باشند و یا هم مکتب شان یکیست!
براستی سیاستمداران چگونه موجوداتی ان ؟ چگونه مردمانی ان که اینگونه افسار جهان را بدست گرفته اند و برای مان آینده رقم میزنند ؟
حیرانم و پریشان ؛ آه یادم رفت !
گفته بودم که روزگاریست نتوانسته ام با خودم کنار بیایم ؛ شاید یکی از دلایلش این هست که دوران نوجوانی ام درست زمانی شروع شد که خونواده ام مهاجرت کردند به اینجا (ایران).
من یک جوان افغانستانی ام ؛ یک دختر افغان که آینده ام بلعیده شد توسط سیاستمداران کشورم و جهان اولی ها .
جهان اولی ها همان ظالمانی که برای آینده مردمانش و آسایش و امنیت و ... مردمانش و آینده کودکان شان ،آینده ای کودکان مان را میگیرند.
وقتی به زادگاه اجدادی ام فکر میکنم ، کشوری که از لحاظ قدمت تاریخی جز کهن ترین سرزمین های جهان به شمار می آید ، سر زمینی که مسیر راه ابریشم بوده است و پیوندگاه تمدن های بزرگ ؛ حال به چه روز افتاده است !
به عنوان یک جوان خوب میدانم که بانیه این سرگردانی مردمان کشورم و کشور دیگرم (ایران) و این حجم بزرگ از مشکلاتی که هر روز با آن دست و پنجه نرم میکنیم کیست!جهان اولی ها یکی چون امریکا ؛ انگلیس و ... کشورهایی که خود را مدافع حقوق بشر میدانند در حالیکه در این طرف دنیا با سلاح هایشان بشر را سلاخی میکنند.!
جهان اولی هایی که سلاح تولید میکنند و برای به فروش رساندن این سلاح ها جنگ به پا می کنند و از دور از لنز دوربین به تماشای جان باختن بی گناهان ایستاده اند و میبینند چگونه می میرند کودکان ، زنان و مردان و پیر و جوان و به حالشان فرقی ندارد زیرا خود برنامه ریزی کرده اند این مرگ بی گناهان را !
آنان از مردمان جاهل و یاغی گروه هایی میسازند و آنان را تمویل میکنند و به جان کشور هایی چون کشور هایمان می اندازند زیرا ما چشمان آبی و مو های طلایی نداریم که از خود بدانند و دلشان بسوزد .
اما روزی شاید این آتش جنگی که راه انداخته اند دامان خودشان را بگیرد و شاهد دردی بشوند که ما سالیان سال به آن متحمل شده ایم .
