
دیشب خانه ای مادر بزرگ مهمان بودیم؛ همه چیز با تلخی و شیرینی اش خوب گذشت.
ببینم چرا گفتم خانه ای مادر بزرگ؟ میتوانستم خانه ای پدر بزرگ بگویم!
شاید چون به اندازه کافی مردانمان در ذره ذره ای زندگیمان حضور دارند؛حالا دیگر بس است بگذاریم خانم هایمان در جملاتمان باشند.
طبق معمول دیر تر از بقیه اعضای خانواده به آنجا رسیدم
و تا گفتم سلام پدر بزرگ طبق عاداتش شروع کرد به غر زدن،شما که جوان هستید باید زودتر بیایید تا کمک کنید.
مردمان هم دختر دارند،نوه دارند،عروس دارند و...
حرف هایی که به شدت مرا عصبانی میکنند اما یک نفس عمیق میکشم و چیزی نمیگویم!
آخر پدربزرگ هیچ وقت نمیخواهد این را بپذیرد که اگر دختر ها هم کار میکنند خسته میشوند!
اگر دختر ها هم سرکار میروند درست مثل پسر ها
شرایط و قانون هایی دارند و ...
حرف های پدر بزرگ بر روی عصابم مدام رژه میروند و من سکوت کرده ام و با خود میگویم
کِی میتوانم به آنها بفهمانم که درک کنند، که بفهمند .
بگذریم ؛تنها برداشتم همین میباشد که آنان هرگز به دخترانشان باور ندارند و حرف فقط حرف پسر است و کار فقط کار پسر!
به آشپزخانه میروم فقط بخاطر دیدن مادر
فقط مادر میتواند عصاب مرا آرام کند و بس.
وارد آشپزخانه که میشوم صدای قُل قُل سماور و بوی تند فلفل و روغن را استشمام میکنم و بولانی های سرخ شده را روی اجاق میبینم و همین مرا ذوق زده میکند و آن لحظه حس میکنم چشمانم از فرط دیدن غذای محلی برق میزند!
به اجاق گاز نزدیک میشوم و دلم میخواهد مثل کودکی ام
گوشه ای یک بولانی را بکَنم و با لذت تمام بخورم که صدای خاله می آید: به بولانی ها دست بزنی پوست سرتو میکَنم .
و من با قیافه مظلومانه ای به زن داییم خیره میشوم و او آرام چشمک میزند و با اشاره به من میفهماند که روی اُپن برایم یک بولانی خوشمزه کنار گذاشته است و همین باعث میشود با خونسردی به خاله خیره شوم و بگویم من چای میخواستم نه بولانی!
نگاهم به سمت مادر کشیده میشود ؛ گویا او هم ناراحت است ! مادر که ناراحت میشود با کسی حرف نمیزند و صورتش قرمز میشود و انگار خط های روی پیشانی اش نمایان تر میشوند؛
نزدیکش میروم و بغلش میکنم ؛میدانم همانقدر که پدر بزرگ سر من غر زد ده برابرش را سر مادر طعنه زده است.
پیشانی مادر را میبوسم و اگر قدرت دستم بود دستش را میگرفتم و از آن محیط میبردمش بیرون اما چه کنم
پدر بزرگ است دیگر !یک مردِ مردسالار.
بعد از نیم ساعت سفره را پهن میکنیمو غذا ها را سر سفره میچینیم و هر کسی چیزی میگوید
بابا راجع به کار صحبت میکند
مامان راجع به زندگی
و دایی ها طبق عادات میگویند و میخندن و مردمان را مسخره میکنند و همین چیز ها باعث شده است هیچ چیز را در زندگی شان جدی نگیرند !
گاه با خود فکر میکنم اگر روزی یکی از همین برادر ها را در جلوی چشمان آن یکی برادر سر ببرند شاید باز هم به سر بریده برادرانشان بخندند؛نمیدانم بگذریم.
شام که خورده میشود پدر بزرگ دعای طولانی میخواند و من نمیدانم دقیقا چه دعائیست!
سفره را که جمع میکنیم ناگهان پدر بزرگ شروع میکند به حرف زدن: خداره شکر که همه گی تان دور هم جمع استین و باییستی یک خانواده همی رقم باشد
کُلَگی تان باییستی باهم باشید و ...
نام خدا نواسه هایم ۹ دانه استن انشالله که زن آصف یک چند تای دیگام بیاره و زن عارف هم به یکدانه بسنده نباشه.
پدر بزرگ حرف میزند و من در لا به لای حرف هایش خیره میشوم به نوری که از حیاط به پنجره نشیمن خورده است و قطرات باران را میبینم که چگونه میشورد و میبرد با خود خاک های روی پنجره را.