
درست نمیدانستم کجا میرویم اما مادر میگفت خانه ای عمه میرویم.
عمه را درست نمیشناختم شاید بخاطر اینکه بچه بودم.
تصویری از عمه برایم گنگ و خیره بود،من فقط یک عمه را به یاد داشتم آن هم ننه دایی بود ؛که به مرور زمان آن چهره ای شکسته هم از ذهنم کمرنگ تر میشد؛ وقتی دوباره به ایران مهاجرت کردیم فهمیدم که دو تا عمه دارم یکی عمه نادره و دیگر عمه مریم که همان ننه دایی است.
پدر مارا به ایستگاه چمتال بود؛درست نزدیک مندوی مزار بود؛ مردمان زیادی در آنجا رفت و آمد می کردند.
سوار اتوبوس که شدیم مردمان مختلفی را دیدم با چهره های سیاه سوخته با صورت های استخوانی و یا مردمانی با چشمانی شبیه چشمان من.
و پسره بچه ها و دختر بچه هایی که سر هایشان را حنا کرده بودند و کله های شان یک رنگ ؛ گویا خواهر و برادرانی هستند با چهره های متفاوت.
پسر بچه ها پیران تومبان بر تن داشتند و دختر ها پنجابی های رنگارنگ با گل های سرخ و نارنجی و جگری ؛ در میان آنان فقط من و فاطمه لباس های شیک و مدل دار بر تن داشتیم. شلوار لی و بلیز هایی که تنها داشته هایمان از ایران بود؛ از سرزمینی که در آن متولد شده بودیم و برایمان هویتی نبخشید ، اما خاکش را دوست داریم زیرا متولد همین خاک و سرزمینیم و زبان مادری ام فارسی شده بود نه دری!
تمام پسر بچه ها و دختر بچه های مو قرمز به من و فاطمه خیره شده بودند و این تفاوت ما در سراسر اتوبوس نمایان بود.
مادر چادر مشکی بر سر داشت و روی بندی مثل زنان دیگر نداشت.
همه زنان چادری های آبی روشن و یا تیره و سبز لجنی بر سر داشتند و چشمانشان از پشت مکعب های ریز دیده میشدند.
آنان که چادری های آبی تیره بر سر داشتن گویا پولدار تر و جوانتر بودند و آن زنانی که چادری های سبز لجنی بر سر داشتن معلوم بود پیر و فرسوده اند.
مردان همه چهارشانه و قد بلند با واسکت های رنگارنگ؛ آنکس که تر تمیز تر بود واسکت هایش هم یخگ دوزی و آینه کاری های زیبایی داشت،نور خورشید که به واسکت هایشان میتابید زرق و برقش را دوچندان میکرد.
در مسیر مزار و چمتال بابا من و فاطمه را بر روی پایش گذاشته بود و تمام مسیر را برایمان از کودکی اش قصه میگفت.
از پل قدیمی که گذشتیم بابا گفت: این پل امام بُکری هست
این رودخانه ای که میبینید از سر آسیاب ابراهیم خان هم میگذرد.
گفتم بابا سر آسیاب خان کجاست؟
گفت:روستایی که پدر کلانتان آنجا به دنیا آمده
من و تمام کاکاهایت و عمه هایت آنجا به دنیا آمدیم.
جایی که کاکاهایت همانجا بزرگ شدند و ازدواج کردند.
راه طولانی و ناهموار بود .
مدام اتوبوس تکان میخورد به هر محله ای که میرسیدم
چند نفری حتما میگفت: تا میشه.
و من برایم سوال بود تا میشه یعنی چه!
به روستای سرسبزی رسیدیم
بابا هم گفت :تا میشویم و ما پیاده شدیم روی جاده ای خاکی و خشک .
آن طرف تر درختان چنار زیادی دیده میشد و بابا گفت:
بالاخره رسیدیم به حوض کریم بخش ها و
گفت :بدویید عمه جان منتظر است و ما به هوای ننه دایی دویدیم اما وقتی به درختان چنار رسیدیم پیرمرد و پیر زنی از کنار دیوار کوتاهی بلند شدند و قامتشان را به ما نشان دادند و ما فهمیدیم ننه دایی نیست!
اما شب فهمیدیم که عَمیی و بَکَلَی کل روز را در زیر درختان چنار کنار حوض منتظر ما بودند .
(عَمَیی:عمه)
(بَکَلَی:پدرکلان)