صدای وز وز فروشنده ها از هر طرف کلافه ام کرده ، در هر ایستگاه عده مسافران ورودی به داخل قطار ، بیشتر از خروجی آنهاست. توی دلم به خودم فحش میدم که چرا توی این دوره کورونا رفتم بازار که پارچه بخرم ، مریضی دختر؟ بشین خونه یا به مشتری بگو خودش بره بخره
با نزدیک شدن به ایستگاه بعدی حواسم روجمع میکنم .صدای لطیف خانمی که از سیستم های پخش صدا ، میگه ایستگاه سبلان ، ایستگاه بعد فدک ، خودم را آماده میکنم تا سرسبز پیاده بشم .
دوباره باجابجایی مسافرها صدای وز وز فروشنده ها شروع میشه. صدای زنگ تلفن همراه میاد .برای بار دوم که زنگ خورد ، خانم جوان انگشتش را روی صفحه می کشه.قیافه اش را درهم می کشه و با داد و فریاد، میگه بیشعور دیگه نمی خوام صداتو بشنوم ، می فهمی؟ فکر کردی برده گیر آوردی؟
وقتی احضاریه اومد در خونت اونوقت می فهمی «یه من ماست چقدر کره داره » .
مسافرهای دور و برش نگاهشون رو ازش دزدیدند و گوشاشونو تیز تر کردند.
وقتی خانم گوینده میگه ایستگاه سرسبز ، دستم را روی کیفم میذارم تا همراه جمعیت دوباره داخل واگن کشیده نشه . هنوز از سروصدای داخل واگن فارغ نشدم که صدای جوانکی توی ایستگاه قطار پیچیده ، که میگه خانما سفره رومیزی
۴ نفره ده تومن ۸ نفره پانزده تومن . خودم از بانه میارم.
سفره ها روباز می کنه ، گوشه های بالاشو میگیره و تو هوا محکم می تکانه ، «شرق» صدا میکنه ، حس می کنم کسی تو گوشش چک زده ، بر می گردم نگاه میکنم .میگه خانم بیا بخر ،یه دشتی به من بده ، زن و بچه دارم ، رو مو بر می گردانم و قدم هایم را تند می کنم وبه سمت پله برقی میرم.
با خودم میگیم امروزت همینجوری گذشت نه پارچه ای که میخواستی رو خریدی نه به کار های دوخت و دوزت رسیدی آخر سری هم که کرونا نگرفته باشی خیلیه.
به خونه میرسم وسایل رو می ذارم رو چوب لباسی نزدیک در و ولو میشم رو صندلی . حتی دستهایم رو هم حال ندارم بشورم . با خودم فکر میکنم تازه باید غذا هم درست کنم ، وای چرا امروز اینقدر بی حاصل بود
در همین فکر ها بودم که مژده دخترم از مدرسه اومد
وقتی سلام کرد و جواب من رو شنید سریع فهمید از اون روز هاست که حوصله ندارم. خودش رفت سریع یه غذا درست کرد
من رو میگی انگار یه باری از رو دوشم برداشته شد . رفتم یه دوش گرفتم و با هم نشستیم غذامون رو خوردیم
این وسط من هم شروع کردم به تعریف کردن از کل روزم ،که چه جوری به فنا رفت
میگه مامان ، آقا فلانی رو یادته که ازش پارچه می گرفتی و مغازش رو جمع کرد ، گفتم آره یه دفعه اینقدر گرونی شد که اون بنده خدا هم نتونست پول اجاره اش رو در بیاره ، شوخی نیست حداقل باید برجی ده تومن اونجا اجاره میداد.
گفت آره همون رو میگم ، جدیدا تو اینستا پیداش کردم ، همون جنس ها رو داره اونجا میفروشه تازه ارزون تر ، فکر کنم بخاطر همون حرفی که تو زدی ، اجاره نمیده. تازه شما سفارش بده میارن جلو در تحویلت میدن
میگم هیچ وقت فکرشو نمی کردم این یه ذره موبایل اینقدر کارا رو راحت کنه
