
بعد از شنیدن حرف های بنفشه دکتر شروع به حرف زدن کرد:وقتی تشنه ای احساس تشنگی میکنی و وقتی گرسنه ای ، احساس گرسنگی میکنی و در مقابل پاسخ به این دو احساس آب میپوشی و غذا میخوری و اگر بهشون جواب ندی چی میشه؟ بی حس و بی حال میشی و اگر این روند رو ادامه بدی!در نهایت میمیری...اما جالب اینجاست که انسان فقط با این دو سیر نمیشه،انسان یه بعد دیگه هم داره که اگه غذا نخوره سرد و بیروح میشه و در نهایت میمیره! اون! روحه... بنفشه ی عزیزم:خیلی از ماها خیلی وقته که یادمون رفته؛یادمون رفته که به روحمون غذا بدیم،یادمون رفته که سیرش کنیم و اون هم سرد و بی روح شده خیلی بی روح!من یه بار توی یه کتاب یه جمله ی دردناکی رو خوندم که خیلی هضمش برام سخت بود،چون زمانی که اون جمله رو خوندم یه بچه بودم و نمیتونستم درکش کنم ولی هرچقدر که بزرگتر میشم بیشتر اون جمله رو میفتم...
_ خوب به منم بگید اون جمله چیه؟!
+اون جمله میگفت:بیشتر آدم ها در سی سالگی میمیرن اما در هشتاد سالگی دفن میشن.این جمله خیلی دردناک نیست؟!
_خوب راستش رو بخواین این جمله اونقدر دردناکه که کل عمرمو باهاش زندگی کردم:اونقدر باهاش زندگی کردم که با گفتنش قلبم درد میگیره ولی من خیلی دوست دارم ادامه ی حرفاتونو بشنوم میشه لطفا ادامه بدین?
+آره!داشتم درمورد این جمله میگفتم:وقتی که توی بچگیم این جمله رو شنیدم تبدیل شد به بزرگترین ترس زندگیم،از اون روز به بعد از همه ی تباهی ها میترسیدم تا اینکه یه جمله دیگه شنیدم(آدم از هرچی بترسه سرش میاد)چیز هایی که داشتم توی زندگیم یاد میگرفتم اونقدر بهم ربط داشتن که باعث شد ذهن فلسفیم قوی بشه و این شد که تصمیم گرفتم یه روان پزشک بشم تا بتونم به آدم هایی مثل خودم که با خودشون درگیر هستن کمک کنم.
_آقای دکتر من مدت هاست که خسته ام نه از لحاظ جسمی بلکه از لحاظ روحی،چند ساله که عمیقا خسته ام و هنوزم که هنوزه بار این خستگی رو نتونستم از روی روحم بردارم .پس از مردن مامان بابام توی اون سانحه ی رانندگی من نتونستم شادی رو لمس کنم؛انگار همیشه بین من و شادی یه پرده هست ،یه پردهی نامرئی که هرگز ندیدمش اما هرروز با تمام وجودم لمسش میکنم حتی تو خواب!
+خوب این یه چیز طبیعیه!همه ی آدما وجودشون رو از پدر و مادرشون دارن و خوب بعد از ،ازدست دادن اونها بخشی ازوجودشون رو هم از دست میدن.بنفشه جان:انسان باید این رو بدونه که زادهی غم هستش و غم همیشه باهاش هست حتی در شادترین لحظات زندگی آدم ها لایه هایی از غم رو حس میکننو تو باید بپذیری که همه ی انسان ها در نهایت میمیرن و پدر و مادرت هم جدا از این قائده نیستن؛میدونم خیلی سخته اما متأسفانه تو باید مرگ پدر و مادرت رو بپذیری و باهاش کنار بیای...
_ای کاش! من جای اونها می مردم ای کاش!توی اون سانحه رانندگی من توی ماشین خفه میشدم...
+به این فکر کن اگر تو جای اونها میمردی!الان اونها بودن که به جای تو غم نبودنت رو تحمل میکردن،اونا به جات گریه میکردن و اونا به جات درد میکشیدن ...!
به این فکر کن که رسالت تو اینه که جای اونها درد بکشی...
_ آره ! آره! شما درست میگین اگر من جای اونا میمردم اونا الان خیلی درد میکشیدن،من زنده ام!تا اونا رنج نبینن...
+میخوام قصهی مردی رو برات تعریف کنم که لب نداشت و همیشه دنبال لب میگشت تا بتونه باهاش بخنده،اون پیش همه رفت ؛لب دریا!لب حوض!لب بالکن!و ازشون خواست تا لبشون رو برای چند ساعت بهش قرض بدن تا بتونه باهاش بخنده!اما هیچکدوم لبشون رو بهش ندادن و در نهایت مرد قصه ی ما به این نتیجه رسید که: خندیدن لب نمیخواد،دایره و دنبک نمیخواد...یه دل میخواد که شاد باشه ! از بند غم آزاد باشه...
بنفشه عزیزم... آخرین جمله ای که توی این مدت خوندم و دونسته هام رو تکمیل کرد ...!
این بود که:⟪شادی ،!عدم غم نیست،کنار آمدن با غم است ...⟫

