بار ها صدایت کردم و ندایی نشنیدم...
بارها راهت را طلب کردم و
مرا راه ندادی...
بارها!محتاجت شدم و تو را حس نکردم...
مدت ها بود که دلم تنگ بود ...
برای آن دیاری که بی اراده؛ مرا با بی رحمی از آن راندی ...
برای تو !
اما!
از فرط گناهانم؛
این حائل، میانِ من و توست !...
بار ها قسمت دادم...
که من ،خسته ام...
که من، از این اشتباه های تکراری، خسته ام...
قسمت دادم !قسمت دادم:راه نشانم بده...
و تو هربار...؛
معبود من، محبوب من، زیبای کم پیدای من
میدانم !...
لایق تو و راهت !
تو وجمالت!
تو و سپاست !
تو و بندگی ات !
نیستم... اما!
به خودت قسم! به خودت قسم! جانم بر لبم رسیده ...
یعنی ،هیچ راهی ندارد!؟
هیچ راهی ندارد!؟
نمیتوانی راهم را نشانم بدهی!؟؛
بارها! صدایت کردم !
و
میدانم! میدانم ! که میشنوی ...
میدانم ! میدانم! تو، اکنون مرا میبینی ...
اما صد حیف که چشمانم لیاقت دیدنت را ندارند...
از تو میخواهم : مرا صدایم کنی...
شاید دگر این دفعه !فقط تو باشی و تو ...
شاید زمانش رسیده: صدایم کن...
