
حتی از نوشتن راجبت هم تنفر دارم!شاید لیاقتت اونقدر زیاد نباشه که بخوام به خاطرت بنویسم...
اون روز یادته؟!بعد از اون همه فاصله ای که بینمون بود گفتم :خیلی دلم تنگ بود و جمله ام کلی درد همراهش این ور و اون ور میبرد...
تو گفتی:خودمو مشغول کرده بودم تا بهت فکر نکنم و موفق هم بودم...
منم گفتم:خوشحالم که چسبیدی به زندگیت...اما درواقع داشتم گریه میکردم تایپ کردن با دستای عرق کرده برام سخت شده بود ،میخواستم بلند داد بزنم اما!همه خونه بودن...
تو! هیچوقت نفهمیدی که تنها کسی هستی که دوسش دارم و همون بهتر که نفهمیدی ...!
تهش میخواستی وسط دعوا همه چیو بکشونی وسط !
یادمه هردفعه قبل خداحافظی هامون کلی اصرار میکردم که نری...
دوباره باز برمیگشتم و میگفتم:طاقت دوریت رو ندارم! خوب یادمه واسه اینکه ولم کنی چه بهونه هایی میووردی و فکر میکردی متوجه دروغ هات نیستم!
اما هیچوقت به روت نیووردم نه صرفا چون دوست داشتم چون میدونستم،بهونه هات چه راست باشن چه دروغ تو دیگه منو نمیخوای...همین زجرم میداد!
زندگیمو به معنای واقعی خراب کرده بودی ولی حتی بهت نگفتم مجرمی و بیا گردن بگیر بازهم نه صرفا چون دوست داشتم چون دیگه از شکستن غرورم پیش تو خسته شده بودم...
یادمه آخرین بار که تومار خداحافظی رو نوشتی من دیگه اصرار نکردم!گفتم:مرسی که داری میری...حتی خداحافظی هم نکردم...دیگه پی گیر هم نشدم...
الان باز اومدی تو ذهنم چون امروز دقیقا روزی که حالم بد بود آدمی رو دیدم که قیافه اش باهات مو نمیزد!باز همه ی اون خاطره های کوفتی برام مرور شد...
من بخشیدمت نه صرفا که یه نمیدونم چی چیه مثل تو لیاقت بخشش رو داره...چون نمیخواستم دیگه بهت فکر کنم...
برو و دیگه هم برنگرد هیچوقت حتی اتفاقی...