به چشم هایش که زل زدم !
بی اختیار اشک از مژگانش چکید...
برای اولین بار!
عمق درد را در چشمانش دیدم...
باز هم خواستم...
مثل دفعه های قبل!
سرزنشش کنم!سرش داد بزنم!
بگویم بس کن...دگر کافی ست...
گریه ات!به چه دردم میخورد؟
بیا و راه چاره کن.
اما!
آنقدر!درچشمانش غرق شده بودم ...
که لال شدم!
سکوت تیره ای دورمان پیچید...
و درمیان این سکوت!
او با تمام وجودش...!
بلند!مرا فریاد میزد...
دیدم که در میان این سکوت!
چگونه؛مرا فریادم میزند!
دیدم!
جز دست های من پناهگاهی ندارد..
و او برای اولین بار!
با تمام ویرانگی اش!
روبه رویم ضاهر شد...
و من!
با تمام وجودم او را در آغوش گرفتم ...
ای کاش ...!
زودتر میدانستم؛
ای کاش...!
زودتر میدانستم...که چقدر بهم محتاجیم...
که چقدر بی هم بی کسیم ...
ممنونم❤️