شاعر: خشایار پورک پور
عکاس: خشایار پورک پور

شب
پریدهرنگ است
و راهها
به زوال میروند
ماه
یکه و مظلوم
در کنج آسمان خزیده
و حشرات مسموم
از تنهایی پسرک
تغذیه میکنند
طلوع
بارورِ روشنایی
به پوچترین قصهها مبدل شده
و آسمانِ روز
با بوی دروغ
و رقص شعبدهبازان
انعکاس مییابد
حال چگونه باید
به رویای پسرک،
آینده بشریت
و قد کشیدن سرو
باور داشت؟!
در این سردخانهای
که دنیا نام دارد،
حفظ ایمان
دشوار،
دشوار
و بس دشوار است!
شیراز
۲۰ آبان ۱۴۰۵
۱:۲۰ بامداد