
نویسنده: خشایار پورکپور
همیشه دوست داشتم برای آخرین بار خدیجه را ببوسم.
نمیدانم چرا هر وقت زمان خداحافظی میرسد، دچار تشویش میشوم و نمیتوانم آن را انجام دهم.
اما این بار فرق میکند؛ ارتش کاپیتال هر لحظه دارد به شهر آشفته ما نزدیکتر میشود. این رفتن شاید بازگشتی نداشته باشد.
ناگهان به سمت خدیجه جستی میزنم و خود را در آغوش گرم او پناه میدهم. لبهای سرخ خدیجه که کمی پریده است را سخت در میان لبانم قرار میدهم؛ این بوسه گرمتر از همیشه به نظر میآید؛ طولانیترین بوسه زندگی مشترکمان.
صدای موتور اتوبوس به گوش میرسد. آخرین همرزمان هم در حال بالا رفتن از اتوبوس هستند. آسمان رو به سرخی میرود و ماه در آستانه پدیدار شدن است.
بوی خوش بهار نارنج آدم را سرمست میکند، صدای جیکجیک گنجشکان با این غروب بهاری توأم شده است.
لبانم را از روی لبهای خدیجه برمیدارم و صاف در چشمان قهوهای او برای لحظاتی خیره میشوم.
به خدیجه میگویم: «مرا دوست داری؟»
بغض اجازه حرف زدن به خدیجه را نمیدهد و کلمات را بریدهبریده ادا میکند:
«این چه حرفی است! خودت جواب را بهتر میدانی... اما تو چه؟ تو هم مرا دوست داری؟!»
این چه جنگی است، این چه آرمانی است که مرا داری فدایش میکنی؟»
میدانستم که ممکن است لحظه آخر همین را بپرسد. کمی دستپاچه میشوم، سعی میکنم خودم را جمعوجور کنم:
«میروم چون باید بروم، آخر تو از دشمنان ما و کاپیتال چه میدانی؟!»
خدیجه با دستان ظریفش دستان مرا کنار میزند و خود را به عقب میکشد، فریادکنان اما مظلومانه میگوید:
«تو از زندگی چه میدانی؟ من فقط از تو عشق و آرامش میخواهم و همین الان هم دیر نشده است، میتوانیم زندگی آرامی از نو بسازیم.
اما میدانم که نمیتوانی؛ میدانم که حرفهای پیشوا را بیشتر از من قبول داری. برای تو پذیرفتن دستور جنگ از پیشوا سادهتر از پذیرفتن عشق از من است.»
آخرین تقلّاهای روز برای رنگ نباختن به شب در جریان است، چشمانم در این گرگومیش غروبی اذیت میشود و نمیتوانم کاملاً چشمان خدیجه را ببینم؛ اما به سختی دانههای سرازیر اشک را از گونههای وی میبینم.
فرمانده گردان آخرین سربازها را درون اتوبوس سامان میدهد و بر لبه اتوبوس، به حالت انتظار، به من خیره شده است. ناگهان نعرهکنان میگوید:
«گروهبان، شتاب کن! ارتش کاپیتال حالا دیگر رسماً وارد مرزهای ما شده است، پیشوا سریعاً دستور اعزام داده است.»
سلسلهمراتب نظامی حکم میکند که برگردم و با ادای احترام، شنیده شدن سخنان فرمانده را تأیید کنم، اما نمیتوانم از چشمان خدیجه روی برگردانم، نمیدانم که دوباره آیا این چشمان را خواهم دید یا نه.
«خدیجه! شاید این آخرین گفتوگوی ما باشد، دوست دارم تمام این حرفها را برای همیشه در ذهنت نگه داری؛
من تو را از همه دنیا، اشیاء، مفاهیم، آدمها و حتی خود پیشوا بیشتر دوست دارم.»
به یاد ندارم که آخرین بار چه موقع گریسته بودم. سرم را به زیر میاندازم تا خدیجه اشکهایم را نبیند.
سعی میکنم بر بغضم غلبه کنم و با صدای رسا اما کمی لرزان میگویم:
«من نه برای پیشوا ارزشی قائلم، نه برای این زندهباد و مردهبادها. من تمام این آرمانها و ایدئولوژیها را به یک بار خوابیدن در لای موهای خرمایی تو خواهم فروخت!
اما خدیجه، من میروم چون ضعیف هستم، چون این هویت من است، چون این شغل من است، چون در بیرون از این ساختار هیچ نیستم. از بچگی تا الان، به این آدمهای درون اتوبوس رفیق گفتهام؛ تمام دنیای من، تمام انسانهای اطرافم و تمام عزت و احترامم بر پایه همین ارزشها و ایدئولوژیهای ساختگی پیشوا بنا شده است.
اما ای کاش زودتر تو را میدیدم خدیجه، ای کاش قبلتر از اینکه درگیر این بازیها میشدم تو را میشناختم.
میدانی خدیجه، وقتی از عشق میگویی، مرا نیز مانند خود میبینی، اما من ضعیفتر از این حرفها هستم، من برای عاشقی شهامت لازم را ندارم.»
خدیجه فقط به من نگاه میکند. به یکباره ذهنم را خالی میبینم، دیگر هیچ چیز به ذهنم نمیرسد که بگویم. من هم رو به سوی او میکنم و برای لحظاتی در هوای تاریک عصرگاهی که با باد بهاری و صدای موتور اتوبوس درهمآمیخته، به یکدیگر مینگریم.
دوست دارم دوباره و برای آخرین بار خدیجه را ببوسم، اما حقیقتاً دیگر جرأتش را ندارم.
همانطور که چشم در چشم هستیم، عقبعقب به سمت اتوبوس برمیگردم؛ اگر بگویند سختترین لحظه در زندگیات کدام است، همین لحظه را انتخاب میکنم.
باید سوار اتوبوس شوم اما نمیتوانم از چشمان خدیجه روی برگردانم.
تمام قدرت ذهنی و شهامت روحیام را یکجا جمع میکنم و در کسری از ثانیه سرم را برمیگردانم و سوار اتوبوس میشوم.
اتوبوس شروع به حرکت میکند. من تنها کهنهسربازی هستم که در کف اتوبوس نشسته است، آنقدر از چشمان گیرای خدیجه میترسم که جرئت نشستن کنار پنجرهها را ندارم؛ هرچند فکر نمیکنم که خدیجه هم آنجا منتظر ایستاده باشد!