نویسنده: خشایار پورک پور

مادر همیشه میگفت: «آقا پسرم! وقتی بزرگ شدی باید برای خودت کسی بشی، کارهای بشی، نکنه مثل بابای گوربهگورت، خودت رو بدبخت کنی!»
آن زمانها کلاس اول دبستان بودم. هنوز آنقدر بزرگ نشده بودم که بفهمم کاره شدن برای خودم یا بدبختی بابا چه معنایی میدهد؛ اما با همان شعور ابتداییام چیزهایی درک میکردم.
اینقدر میفهمیدم که بابا برای اینکه پلیسها او را نگیرند، هفتهای یکی دوبار و آن هم به صورت شبانه به خانه سر میزند.
یک بار که بین خواب و بیداری بودم، بوسهای روی پیشانیام حس کردم. اتاق تاریک بود و کسی را نمیدیدم، اما برخورد سیبیلهای بابا با پیشانیام را شناختم؛ بوی تیز سیگار همیشگی بابا، خوابم را آشفته کرد.
چون مدت زیادی او را ندیده بودم، نتوانستم محبتم را پنهان کنم. یادم هست دست راستم را روی انگشتان او گذاشتم و با صدایی لرزان پرسیدم: «بابا، کی اومدی؟» همیشه از بابا و اقتدارش میترسیدم. میترسیدم اگر بپرسم: «بابا، چرا این همه وقت نبودی؟» یا «چرا پلیسها هر روز میان سراغتو میگیرن؟» عصبی شود. پس خودم را به ندانستن زدم و فقط جرأت کردم بپرسم: «بابا، کی اومدی؟»
و باز همان اقتدار پدرانه را به رخ کشید، هیچ وقت به صورت واضح جواب سوال را نمیداد. آن شب فقط گفت: «بخواب پسرم، فردا باید مدرسه بری» و دوباره پیشانیام را بوسید. پیش از آن هم، چندین بار این دیدارهای شبانه بین من و پدر تکرار شده بود.
همیشه دوست داشتم برای یک بار بابا را ببوسم. اما این بار دلشورهای احساس کردم. بین خواب و بیداری بودم و کاملاً هوشیار نشده بودم. بیشتر از این نتوانستم خودم را کنترل کنم. شتابزده گفتم: «بابا! میخوام بوسِت کنم!» حالا چشمانم بیشتر به تاریکی عادت کرده بود و میتوانستم حرکات صورت بابا را ببینم. بابا چند لحظهای به زمین چشم دوخت و احساس سردرگردمی کرد. اما خودش را به من نزدیک کرد، من هم سریع بوسهای بر پیشانیاش زدم و دوباره به رختخواب بازگشتم و به خواب رفتم.
دیگر هرگز بابا را ندیدم. بزرگتر شدم و برای خودم کارهای شدم؛ بدبخت هم نشدم. فقط همچنان شبها احساس میکنم کسی بالای سرم میآید و پیشانیام را میبوسد.