ریشه‌ی واژه‌ی «دیجیتال» به دیجیت (Digit) به معنای رقم و واژه‌ی لاتین دیجیتوس (Digitus) به معنای انگشت (شمارش توسط انگشتان) باز می‌گردد. انقلاب دیجیتالی بر پایه‌ی نظریه‌ی ریاضی‌دان و مهندس امریکایی، کلود شَنون (Claude Shannon) شکل گرفت. ایده‌ی شنون این بود که تمام صورت‌های اطلاعات شامل اعداد، متون، صداها، تصاویر و ویدئو می‌توانند به زنجیرهایی از اعداد یک (مثبت) و صفر (غیرمثبت) تبدیل شوند. در واقع دیجیتال، تکنولوژی الکترونیکی است که در آن نمایش، ذخیر‌سازی و پردازش اطلاعات به دو حالت مثبت و غیرمثبت صورت می‌گیرد، به صورتی که مقدار مثبت با عدد یک و مقدار غیرمثبت با عدد صفر تعریف می‌گردد. پیش از تکنولوژی دیجیتال، انتقال الکترونیکی محدود به آنالوگ بود. در فناوری آنالوگ، اطلاعات از طریق سیگنال‌های الکترونیکی با بسامد و دامنه‌های مختلف منتقل می‌شود. (Lillard، ۲۰۱۰: ۱۱۰)
دیجیتال متغیرهای امواج آنالوگ را ندارد. یک سیگنال هم سفید است هم سیاه، همه بله است و هم خیر. این امر به این معناست که وقتی بخشی از سیگنال‌های کاسِت ویدئوی آنالوگ بعد از هر بار کپی یا پخش از بین می‌روند (که غیرقابل اجتناب است)، فقط میزان اثرگذاری صفر یا یک، تغییر می‌کند؛ اما فارغ از میزان تأثیرگذاری، هنوز صفر و یک باقی می‌مانند. به همین دلیل است که دیجیتال برای ذخیره و تکثیر اطلاعات مناسب است. (ایونز، ۱۳۸۹: ۴۱) در این‌جا به صورت تصویری تفاوت سیگنال آنالوگ و دیجیتال بر روی یک نمودار قابل مشاهده است.
تکنولوژی دیجیتال در دهه‌ی ۱۹۷۰ از راه جلوه‌های ویژه کامپیوتری وارد سینما شد، و سپس در دهه‌ی ۱۹۸۰، از راه تدوین و ترکیب صدای کامپیوتری. در دهه‌ی ۱۹۹۰، ویدئوی دیجیتال به عنوان یک وسیله ضبط عملی وارد میدان شد و نرم‌افزارهای گران تدوین روی کامپیوترهای معمولی هم قابل استفاده شدند. در همین اثنا شبکه جهانی هم امکان دسترسی به اینترنت را آسان ساخت. در سال ۱۹۹۳، تنها بیش از یک میلیون نفر از اینترنت استفاده می‌کردند؛ در سال ۲۰۰۰ بیش از ۳۰۰ میلیون نفر. چیزی نگذشت که DVD به عنوان قالب عرضه سرگرمی مطرح شد و جای نوار ویدئو را گرفت، این تحولات ناظر بر همگرایی کامل بین سینما و رسانه‌های دیجیتالی بودند. (تامسون، ۱۳۸۶: ۹۳۰)
در عصر حاضر منظور از ویدئو محصولی بصری است که به طور دیجیتالی ساخته و به طور خاص برای نمایش در فضای دیجیتالی (اینترنت، تلویزیون، ...) پخش می‌شود. هدف از ساخت ویدئو می‌تواند، دلایل آموزشی، تبلیغاتی، اطلاع‌رسانی و تفریحی داشته باشد. امروزه ویدئوها با مدت زمان‌های گوناگون در بستر اینترنت به شکل گسترده‌ای حضور دارند و حجم عظیمی از محتوای آنلاین را به خود اختصاص داده‌اند. برای درک اهمیت بالای این نوع از محتوا کافیست به روند گسترش استقبال از وبسایت یوتوب (YouTube) ، نگاهی انداخت. بر اساس آمار تا ماه ژانویه سال ۲۰۱۹ میلادی یوتوب با بیش از یک میلیارد و نهصد میلیون کاربر فعال ماهانه دومین شبکه اجتماعی پرطرفدار پس از فیسبوک است و کاربران روزانه بیش از پنج میلیارد ویدئو را در این وبسایت تماشا می‌کنند.
لازم به یادآوری نیست که چنین حجمی از تقاضا برای ویدئو، تهیه و تولید محتوای ویدئویی را به مرحله‌ی جدیدی رسانده تا آن جا که امروزه اصطلاح «ویدئو مارکتر» به نقل محافل دیجیتال مارکتینگ تبدیل شده است. چندی پیش در این نوشته اهمیت محتوای ویدئویی را بررسی کرده‌ام. حال در نوشته‌های آینده بایدها و نبایدها در محتوای ویدئویی را با هم مرور خواهیم کرد.
منابع:
Lillard, Kenneth (2010) Social Media and Ministry: Sharing the Gospel in the Digital Age, Morrisville, NC: Lulu Press.
ایونز، راسل (۱۳۸۹)، فیلم‌سازی دیجیتال کم‌بودجه و مستقل، ترجمه‌ی حمزه ابراهیم زاده، چاپ اول، تهران: سوره مهر.
تامسون، کریستین؛ بوردول، دیوید (۱۳۸۶)، تاریخ سینما، ترجمه‌ی روبرت صافاریان، چاپ اول ویرایش دوم، تهران: مرکز.
