نایب قهرمان شنایی که در حوض غرق می‌شود!

یکی از نکات طلایی در دیزاین، آگاهی به محدوده‌ی اطلاعات مخاطب و استفاده صحیح از اونه. برای این‌که دقیق‌تر موضوع رو تشریح کنم یه مثال می‌زنم:

من اگه قرار باشه به مرگ غیرطبیعی بمیرم، فقط دو احتمال وجود داره:
یا در حال عبور از خیابون امام خمینی، محدوده باغ ملی، بودم و ماشین لهم کرده؛
یا غرق شدم، چون شنا بلد نیستم.

وقتی که ۹ یا ۱۰ سال داشتم، با اصرار و پیگیری مادرم به کلاس تابستونی شنا رفتم. من از آب می‌ترسم و خب طبیعتاً برام یاد گرفتن شنا خیلی سخت بود. معلم شنا یه آقای حدوداً سی‌ساله به اسم بیژن بود. من کلاً خاطرات کمی از بچگیم رو به یاد دارم ولی این ماجرا و این آدم رو خیلی خوب یادمه. بیژن با پشتکار مثال‌زدنی و روحیه‌ای خستگی ناپذیر تلاش کرد تا به من شنا یاد بده. هفته‌های متوالی، ساعت ها وقت صرف می‌کرد و هربار من ناامیدش می‌کردم. به بار وقتی سرخوشانه در کنار استخر زیر آفتاب برای خودم می‌چرخیدم، بی‌هوا من رو بلند کرد و پرت کرد توی چهارمتری! بیژن می‌خواست به قول خودش ترسم رو بریزونه. ولی ترس من نریخت. غرق شدن تو چهارمتریِ استخری در نارمک برای من تبدیل به کابوسی در بیداری شد. سیاهی من رو احاطه می‌کرد و به قلمروی مرگبار سکوت می‌کشوند. تا بیژن من رو از آب بیرون کشید.
بعد از اون روز بیژن دیگه حتی تلاش هم نکرد که به من شنا یاد بده و من هم برای خودم تو نیم‌متری راه می‌رفتم. روز آخر کلاس مسابقه و مراسم اهدای مدال داشتیم. مسابقه‌ها به این صورت بود که در هر راند چهار نفر باید عرض استخر تو محدوده‌ی عمیق رو شنا می‌کردن. از اونجایی که من مطمئن بودم بیژن من رو تو مسابقه راه نمیده با آرامش خاصی مسابقات رو دنبال کردم. همه کم کم مسابقه دادن و مدالشون رو گرفتن و رفتن و فقط یه بچه‌ی دیگه مونده بود و البته به اضافه‌ی من. بیژن گفت بیا خشایار مسابقه بده. و من مسابقه دادم. بازوبندهای بادی بسته بودم و به جای کل مسیر نصفش رو شنا کردم. البته شنا که نمی‌شه گفت، دست و پا زدم. از آب که اومدم بیرون، بهم مدال نقره دادن، چون بالاخره من دوم شده بودم.
مدال نقره‌ای که در رشته شنا با لیاقت به دستش آوردم رو با افتخار گذاشتم تو قفسه‌ی اتاقم. هر کی می‌دیدش کلی بهم تبریک می‌گفت و من رو تحسین می‌کرد. مدال نقره‌ی من برام از مدال طلای المپیک هم با ارزش‌تر بود چرا که براش کم‌ترین زحمتی نکشیده بودم. تنها دلیل تحسین و تبریک بقیه هم، محدود بودن اطلاعاتشون از ماجرای پشت این مدال بود. قطعاً اگه من رو روز مسابقه و با بازوبندهای بادیم می‌دیدن، نظر متفاوتی در مورد من پیدا می‌کردن.

در دیزاین هم دقیقاً همین مسئله "محدوده اطلاعات" اهمیت زیادی داره. آگاهی شما از اینکه مخاطب چه میزان اطلاعات در مورد کار شما داره، یه کلید اساسی برای طراحی و تصمیم درست شماست. استفاده شما از این اطلاعات بهتون قدرت کنترل میزان اون‌ها رو می‌ده و کنترل اطلاعات یعنی کنترل مخاطب. در یک ارائه پاورپوینت هم دقیقاً همین نکته وجود داره. اگه بتونید میزان اطلاعات دریافتی مخاطب رو کنترل کنید باید بتونید براش مراحلی رو طراحی کنید. تکه‌های اطلاعاتی که مخاطب شما تغذیه می‌کنه مثل تیکه‌های پازل در ذهنش تصویر دقیقی رو شکل می‌ده که هدف شما از ارائه بوده. به طور مثال همین "داستان مدال شنای من" رو از اول بخونید. ببینید چطور و چه میزان اطلاعات در هر سطر از داستان دارید دریافت می‌کنید.

من در دوره‌ی آموزشی تکنیک‌های طراحی و ارائه پاورپوینت که در دانشگاه هنر برگزار می‌شه، هر نکته‌ای که برای یه ارائه‌ی قوی و تاثیرگذار نیاز دارید رو به شما خواهم گفت.