
در این وبینار چه میگویم:
14 سالی است که خودم را یک آدم اجرایی و عملیاتی شناختهام، دور از حرفهای تئوری، نصیحت و بیرون گود ایستادن و فریادزدن که: «لنگش کن» تجربه کسب کردهام.
میدانم شکست چه مزهای دارد و بیشتر از آن میدانم حس خوشایند موفقیت و ترشح دوپامین در سراسر بدن را! میدانم تعیین ارزشها و هدفگذاری نیمی از موفقیت است، گاهی مهمتر از هدفگذاری دیدن واقعیتها است، محاسبه نقاط قوت و ضعف، تهدیدها و فرصتها است. فهمیدم ترسها و نگرانیها بزرگترین ترمزهای زندگی هستند، نگرانی از قضاوت و ترس از رؤیاپردازی، اما به عینه دیدم که زور پشتکار و تلاش به همه چیز میچربد، فهمیدم شکست شبیه آونگ است که با هر بار به عقبرفتن، محکمتر برمیگردد. روزگار به من نشان داده که چه بخواهم و چه نخواهم رنج چاشنی زندگی است، فقط باید یاد بگیریم که چگونه با شکستها و تلخیها سردرگم نشویم، با ناامیدی به زندگی نگاه نکنیم و گاهی فقط گاهی، بهجای غرزدن، نیمه پر لیوان را با خنده سر بکشیم، مسئولیت کار را به عهده بگیریم و خوب یا بد، بگوییم: «من مسئول کار هستم!»، آن وقت بهتر میدانیم چه باید بکنیم!
تأثیر شبکهسازی، مربی داشتن و خودآموزی را متوجه شدم، فهمیدم چه زمانی باید مبارزه کنم و چه زمانی عقبنشینی! یاد گرفتم که انتظاراتم را کنترل کنم و بهجای آه حسرتکشیدن و یک جا نشستن، به سمت هدفم یورش ببرم! یاد گرفتهام که با دنیا گاهی مبارزه کنم و گاهی رفیق باشم!
من انشاءالله چهارشنبه ساعت 7 درباره همین موضوعات با شما گفتگو میکنم!