
-خوبی چطوری؟
+آره خدا رو شکر!
این جمله را چند بار در زندگی تکرار کردهایم؟ اما حالمان خوب نبوده! گاهی به نزدیکترین رفیق، گاهی به نزدیکترین فرد زندگیمان، تا قضاوت نشویم! تا نصیحت نشنویم! اشکهای درونی که با لبخندهای بیرونی جلوه کردهاند!
تقصیر هیچکسی هم نیست، مشکلات زیاد شده، دغدغهها چهره دیگری به خود گرفته است، آدمها دیگر حتی حوصله مشکل خودشان را هم ندارند چه برسد به درد و رنج دیگری! انگار آدمها فقط دوست دارند خندههای دیگران را لایک کنند! یک دورهمی با غذاهای فستفودی!
اما ما آدمها دنبال رابطههای عمیق میگردیم، رابطهای که از رؤیاها، اهداف و برنامهریزیهایمان صحبت کنیم و قضاوت نشویم، دوست داریم خودمان باشیم بدون اینکه اشتباه فهمیده شویم، بدون اینکه از حرفزدن پشیمان شویم بدون سوءتفاهمها بدون اینکه هزار بگوییم: «نه منظورم این بود، نه آن»
دوست داریم یک نفر بدون آنکه به گوشیاش نگاه کند، به تلویزیون توجه کند یا با زبان بدنش بگوید: «خسته شدم آنقدر حرف زدی»، برای دقایقی فقط به ما توجه کند، ترمز دنیا را بکشد، همه چیز را کنار بگذارد، انگار فقط من هستم که برای او حرف میزنم تا بفهمد از مگوها، از سکوتها و حرف دلم را بشنود!
کوچ آماده یک دوستی عمیق است، بدون پیشداوری و بدون برداشتهای غلط! او یاد گرفته است که قضاوتهای خودش را کنار بگذارد، سطحی از شنیدن که سرعت حرف زدن، گام و آهنگ و زیروبم صدا را میفهمد، تأکید پشت کلمهها را درک میکند، چه میگویید و چطور میگویید، متوجه چیزهایی که به زبان نمیآوردید میشود، لبخندتان را میبیند و صدای اشکها را در صدایتان تشخیص میدهد به طرز فکر و نگاه منحصربهفردی که به جهان دارید گوش میدهد و تلاش میکند شما به موفقیت و نیازهایتان برسید! او آماده است تا این رابطه عمیق را شروع کند!