کوچ یعنی فردی امن برای رؤیاپردازی! جایی که آدمها از شکستها حرف بزنند، از غمها از سختیها، و بهجای شنیدن نصیحت به عمق درونشان سفر کنند.فکر میکنم همه انسانها باید این سفر را تجربه کنند، سفری ماجراجویانه در عمق جان، جایی که از خود ساختگیمان جدا میشویم، به حقیقت وجودیمان پی میبریم، ارزشهای واقعی، اهداف، مسیرها و رسالتمان را درک میکنیم، سفری پر هیاهو و بیپروایانه اما امن که با بهترین خودمان ملاقات میکنیم، میبینیم که چه میتوانیم باشیم و چگونه باید این مسیر را طی کنیم!

کوچ قهرمان زندگی آدمها نیست، خودمان ستاره درخشان زندگیمان هستیم. او شنوده فعال و یک پرسشگر قهار است، پرسشگری که اجازه میدهد خودمان پاسخها را از درونمان کشف کنیم! او دستور نمیدهد، بایدونباید نمیکند، گذشته را شخم نمیزند، نگاه او بهسوی آینده است، کوچ یک همسفر دوستداشتنی در این مسیر پرحرارت است، سفری که توانمندیهای نادیده گرفته، بغضهای فروخورده شده و سرکوبهای اجتماعی را کنار میزند، در چنین فضایی است که ما جرئت میکنیم دست به رؤیاپردازی بزنیم و بدون محدودیت برنامهریزی کنیم. اینجا جهان دیگری است؛ جایی است برای رؤیاپردازی با چشمباز! جایی است که میتوانیم خشم، مشکلات، کینهها، احساس بیعدالتی و پشیمانیهای خودمان را بیرون بریزیم، جایی است که به شکست به چشم یادگیری و تجربه نگاه میکنیم تا قضاوتها جای خودشان را به کنجکاوی و خلاقیت بدهند.
آرزو میکنم این سفر را شما هم تجربه کنید!
پ.ن:
فرق مشاوره، منتورینگ و کوچینگ!
مشاور یا رواندرمان به طور خاص روی گذشته تمرکز میکند، تا ضربههای روحی عمیق بیمار را درمان کند.
منتورینگ روی زمان حال تمرکز دارد و سعی میکند با استفاده از تجربیات و مهارتش حامی یک نفر باشد.
اما کوچ یعنی سؤال مؤثر پرسیدن، تا مخاطب خودش به پاسخ دست پیدا کند. جوابهایی که در عمقِ وجودِ مخاطب است. اینطوری مخاطب میتواند به خود واقعیاش پی ببرد و خواستههایش را عملی کند!
به عبارت بهتر، در مشاوره قهرمان رواندرمان است، اما در کوچ، ستارهای که میدرخشد خود فرد است.