
زن های چهل ساله بالاخره یک کار عجیب و غریبی ازشان سر می زند، برای این که ثابت کنند هنوز پیر نشده اند یا دوست پسر می گیرند، یا لباس های عجیب و غریب می پوشند و موهایشان را بنفش می کنند، یا رژیم لاغری می گیرند، یا دوباره بچه دار می شوند یا می روند کلاس زبان یا ... چه می دانم، اما مطمئن باش همه ی این ها فقط یک مدت کوتاه است، خیلی زود به پیری عادت می کنند.
"ناهید طباطبایی"
کتاب چهل سالگی را چندین سال قبل خوانده بودم و علیرغم پیشنهاد دوستانم برای دیدن فیلمی که بر اساس داستان این کتاب ساخته شده بود، هیچ وقت علاقه ای به دیدن فیلم چهل سالگی نشان ندادم. چون دلم نمی خواست تصویری که در ذهنم از آلاله و فرهاد و هرمز نقش بسته بود با تصویر دیگری جایگزین شود.
اولین بار هم که کتاب را خواندم، برایم دوست داشتنی و جذاب بود، ولی این بار که برای بار دوم خواندمش بیشتر به دلم نشست. شاید به این دلیل که فاصله ی چندانی با چهل سالگی ندارم. هر چند بر خلاف آلاله چهل سالگی را آغاز پیری نمیدانم.
پ.ن: هیچ وقت برای رسیدن به آنچه که قلبا بهش علاقه داریم، دیر نیست. کافیه به توانایی هامون باور داشته باشیم و صداهای منفی ذهنمون رو خاموش کنیم و قدم برداریم. ضمن اینکه اجازه ندیم نظرات اطرافیان بیش از آنچه که باید روی ما تاثیر بگذارد.