صدبار ازین شونه به این شونه میشم و هزار بار گوشیمو چک می کنم ،اینستامو باز می کنم و به زنهایی نگاه می کنم با موهای خوشرنگ و یه ارایش ملیح و لباس شیک و ناخن هایی که با بهار و تابستون ست کردن و تو بالکن خونه روی یه صندلی چوبی نسکافه میخورند مدل فنجون جذبم میکنه و سریع با انگشت رو صفحه میزنم و پیجی که فنجونو خریده باز میکنم تا شاید بتونم با اخرین پس انداز ماهیانه ام بخرمش ...هاهاها و مثل همیشه با یه قیمت خیلی نجومی مواجه میشم که به اندازه پس انداز پنج ماهم میشه، سیوش می کنم تو پوشه ای با اسم "فنجون های قشنگ " یک سر به پوشه هام میزنم .پوشه مانتوهای دلبر،فنجون های قشنگ،لباس توخونه ای ،وسایل آشپزخانه،کتابهای خوب ،گوگولیهاو...صدتا پوشه دیگه همشونو چک میکنم و بعد مدتها میبینم هیشکدومو نخریدم چون پس اندازها خرج روز مبادا شده روزهای مبادایی که تمومی ندارن ...لبخند میزنم و سعی می کنم بی تفاوت نسبت بهشون رد بشم ...دوستم میگه ما معمولیا هرچقدم کار کنیم و پس انداز کنیم بازم همیشه یک خرج و مشکل بزرگ هست که نتونیم چیزایی که دوست داریمو بخریم اون خیلی صرفه جویی میکنه تقریبا مطمئنم یکروز خونه میخره اما من نه من سالی یکبارم شده تو سخت ترین شرایط حداقل یکدونه از چیزهایی که دوست دارمو با ته مونده ی پس اندازام میخرم و روزهای زیادی رو باهاش خوشحالم ...زمان تندتند میگذره و من هنوز پای گوشیمم و به ایده هایی فک می کنم که اگه انجامشون بدم شاید پولدار بشم مث همه پولدارایی که ادعا می کنند یکروز صفر بودن و بعد پولدار شدن ...تو فکر یک ایده خوبم که یهو مامانم بهم زنگ میزنه و ازم میخواد هرطور شده اخر هفته رو برم کمکش این اخر هفته واقعا اخر هفته شلوغی دارم،اسباب کشی،تمیز کردن خونه و... من نمیتونم واقعا نمیتونم هیچوقت نمیتونم به مامانم نه بگم چون اون زیادی برای من مادر بوده و تنها فرزندیم ک بهش نزدیکه و میتونه همراه مشکلاتش باشه و من اون لحظه به نبودن پدر و برادرم فکر می کنم ...منصفانه این بود که خدا هرازگاهی به بابا مرخصی میداد تا ازون دنیا برگرده و کنار مامان باشه ...زنها که بی حوصله میشن سکوت میکنند حس خفگی و فک کردن به همه چیز ...الان که دارم اینارو مینویسم دست چپم راستم ذهنم چشمهام وگوش و لبهام هرکدوم بخشی از گذشته و اینده رو بازگو میکنند و من اشفته مینویسم اشفته و بی معنا ...حس می کنم قلبم درد میکنه چون اونجا تنها جاییه که فقط گوش میده و هیچ چیزی نمیگه اون سالهاس دردهای منو فقط میشنوه اما بی وقفه فقط برای من میتپه برای روزهایی که عاشق شدم روزهایی که گریه کردم روزهایی که شاد بودم و روزهایی که بی حوصله بودم ...توی همه ی این بی حوصلگی هادر حالی که به همه چی فکر می کنم و سمت راست سرم درد میکنه به این هم فکر می کنم که عصر قهوه بخرم و کیک قهوه درست کنم و وقتی به تعریفای همسرم بعد خوردن کیک فکر میکنم خنده رو لبم میاد ...بوی قهوه’بوی لیمو،بوی نارنج ،تعریفای همسرم ...اینا منو زنده میکنند ... اگه خانمت بی دلیل میزنه زیر گریه ،اگه دنبال بهونست تا باهات دعوا کنه،اگه بهت فش میده اگه از کاستی های زندگی میناله اگه یهو میشینه یه گوشه غمباد میکنه اگه موهاش ژولیده اس رنگش پریده اس غذاش مث روزای دیگه نیست و بی نمکه اگه سینکش پر ظرف کثیفه اگه هنوز یه گوشه دراز کشیده و پرده های خونه رو نزده کنار ...فقط بی حوصلست همین ...دوست دارم زود ساعت ۳بشه و همسرم از راه برسه و مث همیشه از چشام بخونه امروز بی حوصله ام ...ما پوشه های زیادی از خواسته هایی که بهش نرسیدیم داریم ...اما اون منو خیلی خوب درک میکنه و همیشه منو میفهمه .
"همو بفهمید همین کافیه"