بوی ماه شهریور می آید...به نظر می‌رسد بعد از گذشت ۶ ماه بچه ها دلشان برای رفتن به مدرسه پر بکشد و حسابی تشنه ی آن شده باشند، اما گویی...نه، آن طور که باید باشد ،نیست...جمله ای از گوشه کنار به گوشم می‌رسد که گاهی قلبم را به درد می آورد:«آخ جون فردا مدرسه نمی‌رم و کلاسا غیر حضوریه!!»
به نظر شما چرا باید اینطور باشد؟!!چرا باید بچه ها اینقدر از مدرسه و درس زده باشند؟!
۱۲ سال حرف کمی نیست!!!
۱۲ سال با نفرت و بی علاقگی درس خواندن حرف کمی نیست!!
میدانید چرا؟!چون ساختار این ۱۲ سال پر از ایراد است و به جای اینکه به بچه ها این حس را بدهد که شما به شدت نیازمند این دوره آید و آنها تشنه ی آن باشند ،در نظر بچه ها چیزی جز هدر کردن عمر نیست!
آری وقتی که قرار نیست کتاب ها و کلاس های مدرسه در آخر بدردم بخورد و حتی نمیدانم که آویشن صحراهای نزدیک شهرم چه خاصیت و کاربردی دارد و کدام دردم را دوا میکند و به جای آن فقط برای من از ظاهر آن حرف می‌زنند که فلان گیاه سوزنی برگ است و در ارتفاعات البرز و زاگرس و در سرمای زیاد رشد زیادی میکنند، در صورتی که نه البرز را دیده ام و نه سرمای زاگرس را چشیده ام،قلبم را بدرد می آورد و اتشم را خاموش میکند.
پس اگر من روزی شهر دار و مدیر فلان جا شدم ،کجا باید مشکلات بومی منطقه ام را لمس کرده باشم و راه حل هایش را آزمایش کرده باشم و نمره قبولی اش را گرفته باشم؟!
چرا هیچ فرقی در کتاب ها و مدارس مناطق جنگلی با مناطق کویری نیست؟! یعنی مشکلات مردم شمالی و ساحل نشین با مردم کویری یکی است؟!
از همه مهم تر دختر و پسر در مدارس ما چه فرقی دارند؟!
تنها فرقشان فقط در ساختمانشان است...این یکی دخترانه و آن یکی پسرانه!
چرا باید کتاب و رشته ی تحصیلی و آینده شغلی و ...دختران و پسران باهم برابر باشد؟!!
شما چگونه از دختری که ۱۲ سال اینچنین بزرگ شده انتظار دارید که روحیه ی مادری داشته باشد و خانه داری و همسر داری و بچه داری یاد داشته باشد وقتی در این ۱۲ سال هیچ سخنی در این زمینه برایش نزده اند و هیچ هنری با او کار نکرده اند که روزی به دردش بخورد؟!!
یعنی دختر برای همان چیزی در جامعه آماده میشود که پسر نیز برای همان آماده میشود؟؟؟؟!
چرا در کل ۱۲ سال ،حتی یک مهارت شغلی به پسران ما آموزش داده نمی شود؟!
آدمی که ۱۲ سال فقط صفحاتی را ورق زده و مدام در ذهنش خوانده اند که درس بخوان تا «عرق جبین و کد یمین» نداشته باشی و پول در بیاوری!
یا وقتی در جامعه صاحب زن و فرزند میشود یا مسئولیتی پیدا میکند، چطور می‌خواهد درد کارآفرین و تولید کننده را بفهمد؟!
چرا همیشه هنرستان ها گزینه آخر بود ،نه اول؟!
معمولا همه ی ما باید بتوانیم محاسبات عادی روزانه را به درستی و ماهرانه انجام بدهیم چون بالاخره انتگرالی ،مشتقی چیزی در این ۱۲ سال خوانده ایم و استادی در ریاضی برای خود شده ایم و در آزمون ها درصد بالا می‌زنیم...اما آنطور نیست که باید باشد...گاهی وقت ها از پس یک ضرب و تقسیم معمولی در محاسبات و مخارج زندگیمان بر نمیایم…
چرا؟!
چون استعداد هایمان یکی نیست؟!
چون ۱۲ سال وقت کمی است؟!
خیرررر
چون هیچگاه با ما ریاضی را کاربردی کار نکرده اند و در متن زندگیمان نیاوردند و فقط مشتی فورمول و حفظیات به خوردمان داده اند…
آری ...تمام اینان درآورند و اگر بخواهم تمام دردم را در این صفحه ی کاغذی بگنجانم جا و زمان کم می‌آورم
فقط خواستم بگویم که تا این ساختار از ریشه درست نشود این نفرت و دلزدگی و ...از بین نمی‌رود و« انسانی »به جامعه تحویل داده نمیشود…
کاش کمی به فکر باشیم و فقط حرف نزنیم و دست به عمل شویم.
در پناه حق...
