تو یه بخشی از آموزشهای پاکسازی ضمیر میگه اگر ناراحتی سعی نکن انکارش کنی و بپذیر که ناراحتی و به خودت حق بده.
ولی من امروز از دست خودم دلخورم و نمیخوام به خودم حق بدم که ناراحت باشم. مثلا دیروز با اینکه بهش گفتم کسی نمیدونه من اومدم تهران و میدونست که من تنهام حتی حاضر نشد نهارشو با من بخوره و به بهانه اینکه کار داره رفت. خب به جهنم که دلش نخواست با من باشه! چرا باید ناراحت بشم. یا وقت خداحافظی گفت فردا حتما همدیگرو میبینم و من خر دلم به این یه جمله خوش شد و صبح با این شوق بیدار شدم که الان باهام تماس میگیره و قرار میذاره ولی تا الان که ساعت ۲ بعد از ظهره هیچ خبری ازش نشد. البته مقصر خودمم وقتی یه آدم بی جنبه و خائن رو بغل میکنید و میگید دلم برات تنگ شده باید منتظر باشید که هوا برش داره و فکر کنه برگشته به دورانی که شما و تحویل نمیگرفت و شما هم تو کف اش بودید!!! ???
خیلی ناراحت شدم که چرا با وجود این همه کتابی که میخونم و این همه روی خودم کار میکنم هنوز از بی توجهی افراد به خودم اینقدر آرزده میشم. افراد؟ یا فقط این دو نفر؟ آره خب شوهرمم هیچ وقت منو ترجیح نداد و بهم توجه نکرد. اینم مثل همون
خدایا لطفا کاری کن از بی توجهی آدمها به خودم ناراحت نشم. خدایا لطفا تنظیمات احساسام رو جوری ست کن که به آدمهای بی ارزش بها ندم و براشون تره خورد نکنم. اجازه نده رفتارهای بی کلاسشون زندگی من رو تحت تاثیر خودش قرار بده.
نمیخوام زن تنهایی باشم که کسی بهش اهمیت نمیده و الویت کسی نیست. هیچ کس شیفته اش نیست و آدمها پیش پا افتاده ترین کارهاشون رو بهش ترجیح میدن.
خدایا گوشتو بیار نزدیک : من دلم میخواد کلی عاشق دلخسته خوشگل و خوشتیپ و پولدار داشته باشم و بی توجهی دو تا آدم گوه اصلا برام مهم نباشه? مرسی اه!

#خنده_های_آبی
خنده های آبی
پ.ن: از اعماق قلبم به خاطر داشتن این وبلاگ سپاس گزارم اگه اینجا نبود حقیقتا دق مرگ میشدم و فقط خدا میدونه نوشتن اینجا چقدر آرومم میکنه.
پ.ن: کاش کرونا نبود خودم پا میشدم میرفتم گردش