قدیمها ماها طولانی تر نبودن؟؟؟ یادمه اول مهر تا امتحانات ثلث اول کلیییییی راه بود. الان چشم به هم میزنی شده عید! مخصوصا امسال که دیگه نور الی نور بود. نفهمیدم کی عید شد کی بهار و تابستون رفت و اینم از پاییز!
چقدر واسه امسال نقشه داشتم چه شهرهایی که قرار بود برم. نشد. راستش بین خودمون بمونه فامیل ما یه فامیل بیماره و سن بالاست. تا چشم کار میکنه نه کسی ازدواج کرده نه کسی بچه دار شده. کوچکترین بچه فامیل ما متولد ۱۳۷۴میباشد! و بعدش دیگه هیییچچچ. من چند ماه از عمرم رو از پدر خدابیامرزم نگهداری کردم که به طرز عجیبی بهش وابسته بودم و مرگش بدترین فقدان زندگیم بود. بعدش خواهر مریض شد و پشتش مادرم، که مادرم هنوز هم بیماره. و البته مادربزرگم که نیاز به مراقبت بیوقفه داره. دایی عزیزدلم قبل از پدرم یه شب تو خواب سکته کرد و یکی از خاله هام امسال قبل از عید تو ده روز مبتلا به یه سرطان خون عجیب شد و مرد. بقیه خاله هام هر کدوم تو یه شهری زندگی میکنن و نوبتی مادربزرگم رو میبرن پیش خودشون. چون مامان من خودش بیماره و نیاز به مراقب داره جای مامان من از مادربزرگم نگهداری میکنم. قراره تمام ماه اذر برم تهران و مادربزرگم که بهش میگیم مادرجون رو بیارم پیش خودم تو خونه تهران. با مادربزرگم جورم گروه خونیمون به هم میخوره میدونم آذر خوبی پیش رو دارم.
البته به جز یه چی! یه دوستی دارم که پیله کرده بیاد تهران چند روزی پیشم و با دوست پسرش برن بیرون و اینا و به خاطر کرونا و اینکه مادرجون ۸۵ سالشه واقعا دلم نمیخواد بیاد اونجا. از ترس اینکه منو آلوده کنه یا مادربزرگمو... آخه خودش باید شعورش برسه تو این شرایط نیاد پیشم.
خدایا یه کاری کن نیاد پیشم لطفا. نذر میکنم اگر نیاد ۱۰۰تومن بدم به م.

#خنده_های_آبی